Άλλη μία φορά κάθεται μόνος του εκεί δίπλα από τις βρύσες και κοιτάει τους συμμαθητές του που παίζουν ποδόσφαιρο‭ ‬...‭ ‬εκείνος,‭ ‬ξέρετε,‭ ‬δεν είχε φίλους γιατί ήταν διαφορετικός‭ ‬.‭ ‬Γεννήθηκε με πρόβλημα στα πόδια του‭ ‬.‭ ‬Για πολλά χρόνια οι γονείς του τον έτρεχαν από γιατρό σε γιατρό αλλά τίποτα,‭ ‬πλέον είναι σίγουρος,‭ ‬δε θα περπατήσει ποτέ,‭ ‬δε θα μάθει ποτέ πως είναι να περπατάει‭ ‬ένας άνθρωπος,‭ ‬δε θα μάθει ποτέ πως νιώθουν οι συμμαθητές του όταν παίζουν ποδόσφαιρο.‭ ‬Σε κάθε διάλειμμα είναι εκεί καθισμένος στο παλιό του αναπηρικό καροτσάκι,‭ ‬χαζεύοντας τα παιδιά.‭ ‬ Οι γονείς του δεν είχαν τα λεφτά για να του πάρουν ένα καινούριο αναπηρικό καροτσάκι,‭ ‬έτσι κυκλοφορούσε με ένα ετοιμόρροπο και μπαλωμένο καροτσάκι.‭ ‬Μια μέρα όμως,‭ ‬ένα παιδί τον πλησίασε‭ ''‬Έλα να παίξεις μαζί μας‭'' ‬του είπε και πήγε να σύρει το καροτσάκι‭ ''‬δεν μπορώ‭'' ‬είπε το αγόρι λυπημένο‭ ''‬το καροτσάκι είναι παλιό και οι ρόδες χαλασμένες‭'' ‬το παιδί τον κοίταξε‭ ''‬θέλεις να παίξεις‭?‬ ''το αγόρι χαμογέλασε‭ ''‬σαν τρελός‭'' ‬το παιδί ανταπέδωσε το χαμόγελο‭ ''‬θα παίξεις και σύντομα‭''‬...‭ ‬Για αρκετές μέρες το αγόρι εξακολουθούσε να πηγαίνει εκεί και να κοιτάει τους συμμαθητές του που παίζανε,‭ ‬έβλεπε και το παιδί που του είχε μιλήσει εκείνη την μέρα,‭ ‬ακόμα του μίλαγε.‭ ‬Σήμερα,‭ ‬καθώς το κουδούνι χτύπησε και όλοι είχαν βγει‭ ‬για διάλειμμα το αγόρι όταν πήγαινε στη‭ ‬συνηθισμένη θέση του,‭ ‬άκουσε τη‭ ‬φωνή του παιδιού να τον φωνάζει,‭ ‬εκείνος σταμάτησε και γύρισε‭ ‬.‭ ‬Δεν ήταν μόνος του,‭ ‬ήταν μαζί και τα παιδιά από την τάξη του‭ ''‬Σου έχουμε ένα δώρο‭'' ‬είπε το παιδί και του χαμογέλασε.‭ ‬Τότε ήρθε ένας συμμαθητής του αγοριού και άφησε δίπλα του ένα καινούριο αναπηρικό καροτσάκι.‭ ‬Αμέσως το πρόσωπο του αγοριού έλαμψε,‭ ‬το κοίταξε καλύτερα‭ ''‬Μα είναι ολοκαίνουριο‭ '' ‬είπε και γέλασε‭ ''‬και είναι δικό σου‭ '' ‬είπε το παιδί‭ ''‬αλήθεια‭ ?'' ‬αναρωτήθηκε το αγόρι‭ ''‬Ναι‭!! ‬είναι δώρο από εμάς‭'' ‬είπε το παιδί δείχνοντας όλα τα παιδιά από‭ ‬την τάξη του αγοριού‭ ''‬Έλα‭!! ‬δε θα το δοκιμάσεις‭?''‬.‭ ‬Αμέσως το βοήθησαν να καθίσει στο ολοκαίνουριο καροτσάκι.‭ ‬Ήταν τόσο χαρούμενο,‭ ‬επιτέλους θα μπορούσε να παίξει ποδόσφαιρο με τους συμμαθητές του.‭''‬Πάμε να παίξουμε τώρα‭?''‬ το αγόρι το κοίταξε με ένα τεράστιο χαμόγελο‭ ''‬Πάμε‭!!''‬.‭ ‬Από τότε σταμάτησε να κάθεται και να κοιτάει τους άλλους να παίζουν,‭ ‬πλέον παίζει και εκείνο,‭ ‬πλέον νιώθει και εκείνο παιδί,‭ ‬πλέον νιώθει και εκείνο άνθρωπος και όχι ένα άγαλμα που απλά παρατηρεί τους γύρω του.‭ ‬Πλέον χαμογελάει σαν παιδί...

Νικολέτα Μαρίνου Β1‭ ‬2014-2015