Στις "Δοκιμές" του ο Σεφέρης σημειώνει πως, αν κάποτε έγραψε ποιήματα για τις δυστυχίες των ανθρώπων, δεν είχε ποτέ του "την λοξή σκέψη" να ευχηθεί τη δυστυχία τους για να μπορεί να γράψει ποιήματα. Πιστεύω, πως την ίδια σκέψη θα υιοθετούσε και το μεγαλύτερο ποσοστό της ιθαγενούς μας διανόησης, χωρίς να αποκλείω και τις εξαιρέσεις "σπουδαίων"
Στις απαρχές της ελληνικής ηλεκτρονικής απογείωσης στον «κυβερνοχώρο» ποιοι είναι οι φιλόλογοι, οι ιστορικοί της λογοτεχνίας, οι ιστορικοί των ιδεών και της κοινωνίας, για τους οποίους μπορούμε να μιλούμε; Οι «λόγιοι» πού αυτάρεσκα εμμένουν να ζουν περιχαρακωμένοι στις παραδοσιακές φαντασιώσεις, απολαμβάνοντας την εξουσία που τους παρέχουν οι θεσμοί μαθητείας;