Πηγή συμφορών υπήρξε και για την Ελένη του Ευριπίδη η υπέρμετρη ομορφιά της. Εξαιτίας της ομορφιάς της έγινε το βραβείο για τον Πάρη, αφού η Αφροδίτη τού την υποσχέθηκε στην περίπτωση που επέλεγε τη θεά ως την ομορφότερη. Έτσι η δύστυχη ηρωίδα καταριέται την ομορφιά της που μόνο βάσανα της έχει φέρει. Εξαιτίας της οι Έλληνες και οι Τρώες έχουν γνωρίσει συμφορές, εξαιτίας της ο βασιλιάς της Αιγύπτου, Θεοκλύμενος, τη διεκδικεί. Η τραγική Ελένη μέσα στον πόνο της τα «βάζει» με αυτό που την έκανε πασίγνωστη. Την ομορφιά της: «Αν όμορφο λογιέται ότι σου φέρνει δυστυχία», «δύσμοιρη ομορφιά», «δύο οι φταίχτες, η Ήρα και η ομορφιά μου», «Έχω τόσο βαθειά στη δυστυχία βουλιάξει. Σε άλλες γυναίκες η ομορφιά χαρίζει χαρά, το χαλασμό, σε μένα μόνο».
     Και βέβαια δεν είναι μόνο η Ελένη που πάσχει εξαιτίας της ομορφιάς της.  Η πανέμορφη νύμφη Καλλιστώ, που συνόδευε τη θεά Άρτεμη στο κυνήγι είχε την ατυχία να την ερωτευτεί ο Δίας. Και αφού την άφησε έγκυο, για να την προστατεύσει από την οργή της Ήρας τη μεταμόρφωσε σε αρκούδα ή σε λιοντάρι σύμφωνα  με την εκδοχή του Ευριπίδη.
      Η Δάφνη επίσης, η όμορφη κόρη του ποτάμιου θεού Πηνειού, ξύπνησε τον έρωτα σε ένα νέο το Λεύκιππο που είχε όμως ως αντίζηλο το θεό Απόλλωνα. Όταν λοιπόν ο Λεύκιππος ντύθηκε με κοριτσίστικα ρούχα, για να βρίσκεται κοντά στη Δάφνη, ο θεός έβαλε στο νου της να πάνε να λουστούν μαζί με τις υπόλοιπες κοπέλες. Εκεί στην πηγή αποκαλύφθηκε η απάτη του Λευκίππου ο οποίος βρήκε τραγικό θάνατο από τα δόρατα των κοριτσιών. Στη συνέχεια ο Απόλλωνας άρχισε να κυνηγά τη Δάφνη η οποία μεταμορφώθηκε από το Δία στο ομώνυμο δέντρο.
     Η Ευρώπη πάλι που ήταν κόρη του Αγήνορα και της Τηλεφάεσσας, ηγεμόνων της Φοινίκης και αδελφή του Κάδμου, ιδρυτή της Θήβας, απήχθη από το Δία ο οποίος την ερωτεύτηκε. Μια μέρα, καθώς μεγάλωνε, πήγε στα λιβάδια της παραλίας, για να παίξει με τις φίλες της και να μαζέψει λουλούδια. Εκεί συνάντησε το θεό Δία. Εκείνον αμέσως τον χτύπησε ο έρωτας και για να την πλησιάσει μεταμορφώθηκε σε ήρεμο, εύσωμο και δυνατό ταύρο και πήγε δίπλα της κάνοντας δήθεν ότι βόσκει, σκεφτόμενος με τι τρόπο θα την κατακτούσε. Εκείνη τότε πλησίασε τον ταύρο - Δία και άρχισε να τον χαϊδεύει γοητευμένη από την ωραία κορμοστασιά του και τη μυϊκή του δύναμη. Σε λίγο δε δίστασε και να τον ιππεύσει. Τότε αυτός άρχισε να τρέχει με αστραπιαία ταχύτητα.
     Η Ευρώπη έκλαιγε, μα δεν μπορούσε να πηδήσει, γιατί φοβόταν μήπως σκοτωθεί. Ο θεός διέσχισε τη θάλασσα συνοδευόμενος από Τρίτωνες και Νηρηίδες και έφτασε στην Κρήτη. Όταν ο μεταμορφωμένος σε ταύρο θεός επιβιβάστηκε στο νησί, ο ταύρος δεν φαινόταν πια, αλλά ο Δίας πήρε από το χέρι την Ευρώπη και την οδήγησε στο Δικταίο άντρο, κατακόκκινη και με το βλέμμα χαμηλωμένο, γιατί είχε πια καταλάβει που πήγαινε. Εκεί, στο Δικταίο άντρο, οι νύμφες και οι νεράιδες είχαν στρώσει το νυφικό κρεβάτι, όπου η Ευρώπη κοιμήθηκε με το Δία.
     Όταν ο Δίας εγκατέλειψε την Ευρώπη και πήγε στον Όλυμπο, για να γίνει βασιλιάς θνητών και αθανάτων, η Ευρώπη πήρε για δεύτερο σύζυγό της τον Αστερίωνα, βασιλιά της Κρήτης, που υιοθέτησε και τα παιδιά που είχε εκείνη αποκτήσει από το Δία, επειδή αυτός δεν είχε αρσενικό γιο, για να αφήσει ως διάδοχο και μετά το θάνατό του, το θρόνο πήρε ο μεγαλύτερος από τους θετούς γιους του, ο  Μίνωας.
      Άλλη κόρη που πλήρωσε με απαγωγή την ομορφιά της ήταν η κόρη της θεάς Δήμητρας, η Περσεφόνη, την οποία ερωτεύτηκε ο Πλούτωνας, και την οδήγησε στον Κάτω Κόσμο. Σύμφωνα με κάποιο άλλη εκδοχή η Αφροδίτη συνέργησε στην απαγωγή της, ενώ η Ήρα και η Αθηνά προσπάθησαν να τη βοηθήσουν. Στον Άδη η Περσεφόνη δεν ήθελε να φάει, στο τέλος όμως πείστηκε και έφαγε λίγα σπόρια ροδιού, πράγμα που τη συνέδεσε με τον Κάτω Κόσμο. Τελικά ύστερα από τις παρακλήσεις της μητέρας της στο Δία, ο θεός αποφάσισε να την επαναφέρει στον Πάνω Κόσμο. Επειδή όμως είχε φάει τα σπόρια του ροδιού, κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον. Έτσι βρέθηκε η συμβιβαστική λύση να περνά κάποιους μήνες στον Κάτω Κόσμο και τους υπόλοιπους στον Πάνω.
      Τραγική είναι εξάλλου η περίπτωση του Υάκινθου ενός πανέμορφου νέου από τη Σπάρτη που ήταν σύντροφος του Απόλλωνα, θεού του ήλιου και του Ζέφυρου, θεού του ανέμου. Οι δύο θεοί συναγωνίζονταν ποιος θα κερδίσει την εύνοια του όμορφου νέου. Μια μέρα καθώς ο Απόλλωνας μάθαινε στον Υάκινθο δισκοβολία, του ξέφυγε ο δίσκος και χτύπησε τον άτυχο νέο σκοτώνοντάς τον. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο Ζέφυρος ζηλεύοντας, επειδή ο νεαρός προτιμούσε την παρέα του Απόλλωνα, φύσηξε πάνω στο δίσκο κατευθύνοντας τον να χτυπήσει τον Υάκινθο. Από το αίμα του νέου ο Απόλλωνας έπλασε ένα λουλούδι που στο άνθισμά του κάθε του πέταλο έμοιαζε να έχει γραφτεί μια θρηνητική κραυγή ("ΑΙ" δηλαδή γοή στην αρχαιοελληνική γλώσσα).
    Ένας επίσης εξαιρετικά όμορφος νέος που η ομορφιά του τον οδήγησε στο θάνατο ήταν ο Νάρκισσος. Η μητέρα του, τού είχε πει ότι θα παραμείνει έτσι σ’ όλη του τη ζωή, αν δεν δίνει σημασία στην ομορφιά του. Ο Νάρκισσος αποφάσισε να δει την αντανάκλασή του στα νερά μιας πηγής. Δυστυχώς όμως γοητεύτηκε τόσο πολύ από την ομορφιά του πού έμεινε εκεί ακίνητος θαυμάζοντας τον εαυτό του μέχρι που μαράζωσε και πέθανε στις όχθες της πηγής. Στον τόπο όπου πέθανε φύτρωσε το ομώνυμο λουλούδι.
       Toότι δεν πρέπει να υπερεκτιμούμε την ομορφιά, μας διδάσκει και ο ακόλουθος μύθος του Αισώπου:
    Κάποτε ένα ελάφι κοιτάζοντας την όψη του που καθρεφτιζόταν στα νερά μιας πηγής, επαινούσε την ομορφιά των κεράτων του, επειδή τα θεωρούσε στολίδι για όλο του το σώμα και κατηγορούσε τα λεπτά του πόδια. Όταν όμως κατέφθασαν οι κυνηγοί με τα σκυλιά τους, το έβαλε στα πόδια και αρχικά τους ξέφυγε όσο έτρεχε σε ομαλό έδαφος. Όταν όμως κατέφυγε στο δάσος τα μεγάλα του κέρατα μπλέχτηκαν στα κλαδιά των δέντρων και έτσι παγιδεύτηκε. Κατά συνέπεια έμαθε ότι πολλές φορές το όμορφο δεν είναι και το χρησιμότερο αλλά, απεναντίας, μπορεί να αποδειχτεί καταστροφικό.    
         Μια διαφορετική περίπτωση όπου η ομορφιά της γυναίκας γίνεται αιτία να ντροπιαστεί η ίδια αλλά αποδείχνεται και μοιραία για τον ίδιο της τον άντρα που θέλησε να επιδείξει τα κάλλη της σε έναν ευνοούμενό του, επειδή ήθελε να του επιβεβαιώσει αυτό που ο ίδιος πίστευε, ότι η γυναίκα του είναι ομορφότερη απ’ όλες τις άλλες, είναι η ιστορία του Κανδαύλη, τυράννου των Σαρδιών, που μας μεταφέρει ο Ηρόδοτος στην Ιστορία του.
      Κάποτε λοιπόν ο Κανδαύλης ζήτησε από το Γύγη να δει γυμνή τη βασίλισσα, ώστε να θαυμάσει και εκείνος την ομορφιά της με τον ίδιο τρόπο που τη θαύμαζε και αυτός. Ο Γύγης θεώρησε την πρότασή του άνομη και του απάντησε ότι δέχεται πως η γυναίκα του είναι πράγματι η πιο όμορφη και γι’ αυτό δε χρειαζόταν καμία άλλη απόδειξη, φοβούμενος μήπως τον βρει κανένα κακό. Όμως ο Κανδαύλης επέμενε και του απάντησε πως θα καταστρώσει το σχέδιό του με τέτοιο τρόπο, ώστε να δει τη γύμνια της γυναίκας του χωρίς να γίνει αντιληπτός. Σύμφωνα με το σχέδιό του, ο Γύγης θα κρυβόταν μέσα στο υπνοδωμάτιο του ζεύγους θα έβλεπε τη γυναίκα του, όταν θα έβγαζε τα ρούχα της, και στη συνέχεια θα έφευγε. Πράγματι το σχέδιο τέθηκε σε εφαρμογή, αλλά η γυναίκα  αντιλήφθηκε την παρουσία του Γύγη χωρίς όμως να του το δείξει, κρατώντας τη ψυχραιμία της. Την  επόμενη ημέρα η βασίλισσα ζήτησε από κάποιους έμπιστους υπηρέτες να φωνάξουν το Γύγη, χωρίς αυτός να γνωρίζει το λόγο της πρόσκλησης. Όταν λοιπόν ήρθε στο παλάτι, η γυναίκα του Κανδαύλη του είπε ότι έχει δυο επιλογές: ή να σκοτώσει τον Κανδαύλη και να γίνει βασιλιάς των Λυδών παίρνοντάς την για γυναίκα του ή να πεθάνει ο ίδιος, για να μη βλέπει όσα δεν επιτρέπονται να δει. Ο Γύγης τα έχασε και την παρακάλεσε να μην τον αναγκάσει να κάνει μια τέτοια τραγική επιλογή. Αυτή όμως ήταν ανένδοτη και έτσι ο κακόμοιρος αποφάσισε να σκοτώσει το βασιλιά στο μέρος, όπου την είχε δει γυμνή, όπως και έγινε. Μετά τη δολοφονία του βασιλιά οι Λυδοί αντέδρασαν στο ενδεχόμενο να πάρει το θρόνο, και μόνο, όταν το μαντείο έδωσε θετικό χρησμό χρίστηκε βασιλιάς.