Σχολική Βιβλιοθήκη

© septembre 2005


ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΑΣ, ΟΔΟΙ ΓΝΩΣΗΣ!

mercredi 22 décembre 2004, par Παλιαρούτης Κωνσταντίνος

Toutes les versions de cet article :

  • ελληνικά





ΟΔΩΝΥΜΙΚΑ
ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ-ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ

ΠΛΑΙΣΙΟ:
ΤΑΞΗ: Γ(1ο-2ο-3ο τμήμα) -3ΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ
ΜΕΘΟΔΟΣ:PROJECT
ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ: 10 ΩΡΕΣ (ΣΧ. ΕΤΟΣ 2002-03)
ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ:ΠΑΛΙΑΡΟΥΤΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΣΚΟΠΟΣ: Η ΣΠΟΥΔΗ ΘΕΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ(ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΙ
ΤΟΠΙΚΗΣ) ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΔΩΝΥΜΙΕΣ.
ΣΤΟΧΟΙ:

Α) ΓΝΩΣΤΙΚΟΙ:

  • Να αποκτήσουν οι μαθητές βασικές γνώσεις για την ιστορία του τόπου τους.
  • Να συνδέσουν τις γνώσεις της τοπικής ιστορίας με τις γνώσεις της γενικής ιστορίας και να προσεγγίσουν την ιστορία του τόπου τους μέσα απ΄ όσο το δυνατόν περισσότερες οπτικές γωνιές.
  • Να γνωρίσουν σπουδαίες προσωπικότητες συνδέοντας την προσφορά τους με την ονοματοδοσία των οδών.
  • Να μυηθούν στη μεθοδολογία της "έρευνας" και "παραγωγής" ιστορικής γνώσης, αναπτύσσοντας την κριτική τους ικανότητα κατά την επιλογή, σύνθεση και αξιολόγηση των πληροφοριών.
  • Να εμπεδώσουν βιωματικά την έννοια του ιστορικού
    χώρου και χρόνου.
  • Να συνειδητοποιήσουν τη δυνατότητα κατανόησης του
    παρόντος μέσα από τη γνώση του παρελθόντος.
  • Να αξιοποιήσουν τα συμπεράσματά τους σχετικά με
    τα οδωνυμικά αναγάγοντάς τα σε εθνικό επίπεδο.
  • Να αναπτύξουν δημιουργική σκέψη και φαντασία κατά
    τη διάρκεια της εμπλοκής τους σε ποικίλες μορφές αυτοέκφρασης.

Β)ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΙ:

  • Να αναπτύξουν οι μαθητές ενδιαφέρον για την ιστορία του τόπου τους.
  • Να αλλάξει η ματιά τους για την πόλη, ν΄ ανακαλύπτουν σε αυτήν το παρελθόν και να σέβονται τον περιβάλλοντα χώρο.
  • Να ενισχύσουν τη συμμετοχή και την υπευθυνότητά τους στη διαδικασία της μάθησης και να μάθουν να συνεργάζονται σε ομάδες εργασίας.
  • Να συνδεθεί το σχολείο με την κοινωνία.

Γ)ΨΥΧΟΚΙΝΗΤΙΚΟΙ:

  • Να αποκτήσουν οι μαθητές δεξιότητες και στάσεις που αφορούν την εξοικείωσή τους με τη χρήση των γραπτών και προφορικών πηγών της ιστορίας του τόπου τους.
  • Να αναπτύξουν δεξιότητες χαρτογράφησης και σχεδιασμού.
  • Να χρησιμοποιήσουν τον Η/Υ για εκπαιδευτικούς λόγους.





ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΕΣ
ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ

Το θέμα συνδέεται :
Α - Με τις παρακάτω ενότητες του μαθήματος της Ιστορίας:

α) ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΧΡΟΝΩΝ, Α΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ:

  1. Εποχή του Χαλκού, σελ. 39-42.
  2. Γεωμετρικά χρόνια-Πολιτισμός(Γράμματα), σελ. 84.
  3. Κλασική εποχή:Περσικοί πόλεμοι, σελ 147-160.Πολιτισμός, σελ. 190-204.

    β) ΙΣΤΟΡΙΑ ΡΩΜΑΪΚΗ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ, Β΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ:

  • Χρόνοι της Μακεδονικής δυναστείας, σελ. 212-219.

    γ) ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΕΟΤΕΡΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ, Γ΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ:

  1. Νεοελληνικός Διαφωτισμός, σελ. 136-139.
  2. Επαναστατικά κινήματα στις αρχές του 19ου αιώνα, σελ. 151-153.
  3. Η Επανάσταση στην Ελλάδα, σελ. 160-190.
  4. Ο Φιλελληνισμός, σελ. 194-195.
  5. Οι Βαλκανικοί πόλεμοι, σελ. 279-283.
  6. Η πολιτιστική πορεία του ελληνικού κράτους από το 1832-1912,σελ. 294-297.
  7. Συνθήκες ειρήνης μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, σελ. 314-315.
  8. Ο Μικρασιατικός πόλεμος, σελ 316-329.
  9. Η Ελλάδα στην περίοδο του Μεσοπολέμου, σελ. 335-337.
  10. Ο Μεταπολεμικός κόσμος(Λογοτεχνία) ,σελ. 397.

Β - Με άλλα μαθήματα του αναλυτικού προγράμματος:

  • Γλωσσικά μαθήματα( παραγωγή γραπτού λόγου, αξιοποίηση διαχρονικού μοντέλου διδασκαλίας, εμπλουτισμός λεξιλογίου, λογοτεχνικές αναφορές κ.α)
  • Πολιτική και Κοινωνική Αγωγή(αποσαφήνιση ιδεών)
  • Πληροφορική( χρήση προγραμμάτων Word και Excel και αξιοποίηση Διαδικτύου κατά τη διαδικασία αναζήτησης, επιλογής και ανάσυρσης πληροφοριών)
  • Γεωγραφία(εντοπισμός τοπωνυμίων σε γεωγραφικούς χάρτες)
  • Μαθηματικά( στατιστικές παρατηρήσεις)
  • Τεχνικά( σχεδίαση χαρτών)
  • Θρησκευτικά( ανάδειξη προσφοράς προσωπικοτήτων από το χώρο της Εκκλησίας)
  • Περιβαλλοντική Εκπαίδευση( ευαισθητοποίηση σε περιβαλλοντικά ζητήματα)
ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ:
  • Αστική συγκέντρωση
  • Προσφυγιά
  • Δημόσιος και ιδιωτικός χώρος
  • Δήμος-Κοινότητα
  • Τοπογραφικά πόλης
  • Περιβάλλον
  • Οικιστική ανάπτυξη
  • Πολεοδομική συγκρότηση







ΕΠΙΛΟΓΗ
ΘΕΜΑΤΟΣ ΕΝΑΥΣΜΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

Αν και η επιλογή του θέματος "Οδωνυμικά" φαίνεται προαποφασισμένη, υπάρχουν πάντα οι δυνατότητες κατά την εφαρμογή του να πάρουμε υπόψη μας τα ενδιαφέροντα των παιδιών και το γνωστικό τους επίπεδο. Κατά τη διάρκεια της σχετικής με το θέμα συζήτησης-στα πλαίσια της σπουδής της Τοπικής Ιστορίας και των τομέων έρευνάς της- έγινε ανάδειξη των ιδεών των μαθητών με αποτέλεσμα την ανάσυρση ακόμα και αντιφατικών πληροφοριών πάνω στο θέμα, ώστε να προκύψει η ανάγκη να διερευνήσουν τις αρχικές τους υποθέσεις και απόψεις.
Επειδή όμως το πεδίο της έρευνάς μας ήταν ιδιαίτερα ευρύ, συναποφασίσαμε να επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας στη μελέτη των οδών στις οποίες κατοικούμε. Στη συνέχεια, μετά από καταιγισμό ιδεών από τους μαθητές, προτάθηκαν διάφορες δραστηριότητες ακολούθησε χωρισμός σε ομάδες εργασίας και ανάληψη δράσης.
ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ:
  • Τα ονόματα των οδών, η θεματική τους επιλογή και οι επιδράσεις που έχει δεχθεί η ονοματοδοσία.
  • Ο ρόλος των διαφόρων υπηρεσιών και της τοπικής αυτοδιοίκησης.
  • Σχέση των οδωνυμιών με την τοπική και γενική ιστορία.
  • Η σημασία των οδωνυμιών στην καθημερινή μας ζωή και η ιστορική διαδρομή τους.
  • Δημιουργική έκφραση των μαθητών σχετική με το θέμα.
ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΣΕ ΟΜΑΔΕΣ
Κατά τη διαδικασία σύστασης των ομάδων προσπαθήσαμε να αξιοποιήσουμε και τις προσωπικές επιλογές των μαθητών που βασίζονταν στις φιλικές σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ τους αλλά παράλληλα να εξασφαλίσουμε και την ενδοομαδική ανομοιογένεια.
Οι ομάδες ήταν, στα μέτρα του δυνατού, ολιγομελείς με σκοπό τον καλύτερο συντονισμό απ΄ την πλευρά του διδάσκοντα αλλά και την ενδυνάμωση της συνεκτικότητας εκ μέρους των μελών τους. Κατά τη διάρκεια του καταμερισμού του έργου στις ομάδες δόθηκε έμφαση στην αξιοποίηση των ιδιαίτερων κλίσεων των μαθητών και παράλληλα έγινε μια συνειδητή προσπάθεια εξισορρόπησης του αριθμού των δραστηριοτήτων ανάλογα με το βαθμό δυσκολίας τους.
Παρατήρηση
Λόγω της "ατυχούς" συγκυρίας να είναι ένας ο διδάσκων στο μάθημα της Ιστορίας και στα τρία τμήματα της Γ΄ Γυμνασίου και επειδή θεώρησε ότι ήταν αδύνατη η εκπόνηση τριών διαφορετικών σχεδίων εργασίας υποστήριξε, εξ ανάγκης, την ανάληψη κοινών δραστηριοτήτων σε κάθε τμήμα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις δυσκολίες που θα παρουσιάζονταν στη σύνθεση της τελικής εργασίας. Όμως αξίζει να επισημάνουμε ότι στα θετικά συνυπολογίζεται η ποικιλία των προτεινόμενων δραστηριοτήτων από τους μαθητές και οι διαφορετικές προσεγγίσεις στην επεξεργασία των πληροφοριών του υλικού.

Α΄ ΟΜΑΔΑ

  • Καταγράφει τις ονομασίες των οδών στις οποίες κατοικούν οι συμμαθητές τους.
  • Αναλαμβάνει να συλλέξει στοιχεία για τις πινακίδες με την ονομασία οδών και πλατειών(σημείο τοποθέτησης, υλικό κατασκευής, χρώμα κ .λ. π) και να εξασφαλίσει σχετικό φωτογραφικό υλικό.
  • Ερευνά τη σχέση που τυχόν έχει η ονοματοθεσία με τη σπουδαιότητα της οδού ή της πλατείας.
  • Συντάσσει ένα κείμενο στο οποίο ένας δρόμος ή μια πλατεία αφηγούνται την ιστορία τους.
Β΄ ΟΜΑΔΑ
  • Επισκέπτεται τις σχετικές με το θέμα υπηρεσίες και συλλέγει πληροφορίες σχετικές με την ονοματοθεσία-μετονομασία οδών της πόλης μας.
  • Ερευνά τη σημασία των οδωνυμιών στην καθημερινή μας ζωή







Γ΄ ΟΜΑΔΑ


  • Συλλέγει πληροφοριακό υλικό για τα πρόσωπα -σύμβολα-τόπους-ιστορικά γεγονότα που αναγράφονται στις πινακίδες και παρουσιάζει σχετικό φωτογραφικό υλικό.
  • Κατατάσσει το υλικό με βάση διάφορα κριτήρια (τομέας προσφοράς, γεωγραφικός χώρος, ιστορική περίοδος κ .α)
Δ΄ ΟΜΑΔΑ
  • Συντάσσει ερωτήσεις και παίρνει συνεντεύξεις από κατοίκους της πόλης με σκοπό να διαπιστώσει το επίπεδο της γνώσης τους σχετικά με τις οδωνυμίες, δημιουργεί απλούς στατιστικούς πίνακες και καταγράφει τα συμπεράσματά της.
  • Καταγράφει επαγγέλματα που συνδέονται άμεσα με τις οδωνυμίες.

Ε΄ ΟΜΑΔΑ

  • Συλλέγει πληροφορίες για την ιστορική διαδρομή των οδωνυμιών του Κερατσινίου.
  • Συντάσσει ένα γλωσσάριο για την "οδό".
  • Δημιουργεί τον οδικό χάρτη μιας ιδεατής συνοικίας ονομάζοντας τις οδούς της.
  • Γράφει ένα άρθρο κάνοντας προβλέψεις σχετικά με τα ονόματα των οδών στις πόλεις του "αύριο
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
  • Ανακοίνωση των διαπιστώσεων και συζήτηση των συμπερασμάτων από την πορεία των εργασιών των μαθητών.
  • Δημοσιοποίηση της τελικής εργασίας στην ιστοσελίδα του σχολείου μας.
ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
  • Αυτοαξιολόγηση του μαθητή καθώς και συνολική αξιολόγηση της διδακτικής προσέγγισης από τον εκπαιδευτικό και τους μαθητές.
Ενδεικτική βιβλιογραφία

Frey Karl, H μέθοδος Project. Μια μορφή συλλογικής εργασίας στο σχολείο ως θεωρία και πράξη. , Θεσσαλονίκη 1986.
Η Τοπική Ιστορία ως Πεδίο Σπουδής στο Πλαίσιο της Σχολικής Παιδείας. Αθήνα ,Ο .Ε. Δ. Β Ματσαγγούρας Η. : Ομαδοσυνεργατική Διδασκαλία, Εκδ. Μ.Π. Γρηγόρης, Αθήνα 1997.
Ράπτης, Α- Ράπτη, Α. : Μάθηση και Διδασκαλία στην εποχή της πληροφορίας, Αθήνα 2002.





Αλεξίου Κων/νος
Ανανιδάκης Γεώργιος
Αντωνιάδης Μιχαήλ
Αποστολοπούλου Παναγιώτα
Αρβανιτάκη Παρασκευή
Αρμανίδης Δημήτριος
Βασιλάκη Φωτεινή
Βελισάριος Βασίλειος
Βίτσου Γεωργία
Βλυσίδου Βασιλεία
Βουτυράκος Σπυρίδων
Γιαννούκαρης Κων/νος
Γκορμπόβσκαγια Ιωάννα
Γρύλλος Κων/νος
Δαγρέ Σταματίνα
Δρακουλάκου Μαρία
Ζωγράφου Βασιλική
Ζώτου ?ντζελα
Θανάση Νεβίλα
Καλούδη Γεωργία
Καραμαντάς Ανάργυρος

Καραμολέγκου Βασιλική
Καραπακλάς Χρήστος
Κηπιώτου Σταματίνα
Κιοσέ Νερτίλα
Κλεφτογιάννης Ιωάννης
Κοντεκά Μαρία
Κοντραφούρης Γεώργιος
Κοσμίδου Κυριακή
Κουτσουδάκη Μαρία
Κυπράκη Αργυρώ
Λοϊζος Ζωάννος
Λαζαρίδης Χαράλαμπος
Λαθούρης Ελευθέριος
Λάμπρου Γεώργιος
Λιακάκη ?ννα
Μαλιφατούρατζη Αικατερίνη
Μανιάτη Πηγή
Μαρίνου Αγγελική
Μαρκομιχάλη Αργυρώ
Μενχιβάρ Σεσίλια
Μίνγκο Ανίλα

Μπάκος Κων/νος
Πανφίλωφ Γιεβγένι
Παπαθεοδώρου Κων/νος
Πιερρουτσάκου Αγάπη
Πόποβα Βαλέρια
Σαββέλης Ελευθέριος
Σαχίνης Παναγιώτης
Σκουντζούρη Ελένη
Σορολής Γεώργιος
Σπετσιώτη Μαρία
Σταθάκης Ευάγγελος
Στεφάνη Ιωνιάννα
Συρίγου Μαρία
Τακλάκογλου Σπυρίδων
Τριαντάφυλλος Αθανάσιος
Τρίχας Αριστοτέλης
Τσιλιβαράκου Αθηνά
Τσουρκουλίεβ Πετάρ
Τυρλιάδης Δημήτριος
Φραδελάκης Δημήτριος
Φράγκος Δημήτριος
ΧαρτσάςΑθανάσιος






Λίγα λόγια για το Κερατσίνι
Το Κερατσίνι είναι μια από τις σημαντικές περιοχές της Αττικής. Βρίσκεται δυτικά του Πειραιά στις πλαγιές του όρους Αιγάλεω. Το όνομά του είναι σύνθετο από τη λέξη Κερατιά(χαρουπιά) και το όνομα του τότε ιδιοκτήτη της περιοχής Γκίνης(;).Ήδη από το 17ο αιώνα η περιοχή πρέπει να κατοικούνταν από λίγους ανθρώπους που ασχολούνταν με κτηνοτροφικές και αγροτικές εργασίες. Στα χρόνια της Επανάστασης του 1821 η περιοχή ερημώθηκε από τους Τούρκους και καινούργιοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν αρκετά χρόνια αργότερα, κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Στα επόμενα χρόνια ολοένα και περισσότεροι αγόραζαν εκτάσεις, εγκαταστάθηκαν και πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία(μετά το 1922) και οι κάτοικοι αυξάνονταν με αποτέλεσμα να είναι σήμερα ένας από τους μεγάλους δήμους της Αττικής.
Ο ομώνυμος δήμος περιλαμβάνει τις συνοικίες: Αμφιάλη, Ανάσταση, Ευγένεια, Κοκκινόβραχος, Τουρκοβούνια, το Νέο Ικόνιο, ένα τμήμα από τα Ταμπούρια και τη Χαραυγή.






Φωτογραφίες της πόλης μας από το Τσελεπίτσαρι
Ωδή και Ελεγεία των Οδών

Το περιπάτημα του πρώτου
διαβάτου·
του πρώτου πωλητού η ζωηρά κραυγή·
το άνοιγμα των πρώτων παραθύρων,
της πρώτης θύρας - είναι η ωδή,
ην έχουν την πρωίαν αι οδοί

Τα βήματα του τελευταίου
διαβάτου·
του πωλητού του τελευταίου η κραυγή·
το κλείσιμον θυρών και παραθύρων -
είναι της ελεγείας η αυδή,
ην έχουν την εσπέραν αι οδοί
.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης












ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΟΔΩΝΥΜΙΩΝ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ
Ανατρέχοντας στην ιστορία των δρόμων της πόλης μας πρέπει να πούμε πως μέχρι πριν 60-50 χρόνια οι περισσότεροι ήταν χωματόδρομοι χωρίς- πολλές φορές- ονόματα με αποτέλεσμα να δημιουργούνται πρακτικές δυσκολίες, αφού οι άνθρωποι δεν ήξεραν να πουν με ακρίβεια που μένουν. Η μόνη περιοχή που είχε κάποιους "δρόμους" ήταν το σημερινό κέντρο της πόλης. Στα επόμενα χρόνια(το 1955) ο Δήμος, με δήμαρχο το Δ. Μισαηλίδη ήρθε σε επαφή με ανθρώπους που μπορούσαν να βοηθήσουν με τις γνώσεις τους έκανε μια επιτροπή που την ονόμασε "επιτροπή ονοματοθεσίας οδών και πλατειών" και άρχισε να δίνει ονόματα στους δρόμους και στις πλατείες παρμένα από την ελληνική ιστορία.
Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΟΔΩΝΥΜΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΣ ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ
ΣΤΗΝ ΟΝΟΜΑΤΟΘΕΣΙΑ- ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΟΔΩΝ
Από την εποχή της ρωμαϊκής Εγνατίας μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί πολλοί δρόμοι που συνδέουν τόπους μεταξύ τους και βοηθούν τους ανθρώπους στην επικοινωνία. Συνήθως, παλιότερα, οι δρόμοι έπαιρναν το όνομά τους από ένα τοπωνύμιο(π.χ η σημερινή λεωφόρος Δημοκρατίας στα Ταμπούρια ονομαζόταν "οδός Κούλουρης". Κούλουρη ονομάζεται η Σαλαμίνα) , από μια οικονομική δραστηριότητα που διεξάγονταν στο συγκεκριμένο δρόμο, από τον τόπο κατοικίας κάποιου πασίγνωστου προσώπου κ. λ. π
Στα επόμενα χρόνια με την ανάπτυξη των πόλεων- εξαιτίας της αύξησης των κατοίκων- και τη χάραξη νέων δρόμων βλέπουμε σημαντικά πρόσωπα από το χώρο της Πολιτικής ,της Επιστήμης, των Καλών Τεχνών να δίνουν το όνομά τους στους δρόμους. Έτσι οι ονομασίες δεν εξυπηρετούν , πλέον, μόνο πρακτικούς σκοπούς π χ τον προσανατολισμό του εκάστοτε διαβάτη αλλά και ηθικοκοινωνικούς, αφού έτσι δινόταν η δυνατότητα απόδοσης τιμής σε ένα πρόσωπο με σημαντική προσφορά. Το ότι η ονοματοθεσία εξυπηρετούσε αρχικά πρακτικούς λόγους φαίνεται και από το γεγονός πως σε πολλά χωριά οι δρόμοι δεν είχαν ονόματα μέχρι λίγα χρόνια πριν, αφού οι κάτοικοι γνωρίζονται μεταξύ τους.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, την εποχή της αστυφιλίας και της προσφυγιάς βλέπουμε πολλούς δρόμους να παίρνουν το όνομα των ιδιαίτερων ή χαμένων πατρίδων. Γι΄ αυτό το λόγο οι διευθύνσεις μας είναι Μάρκου Μπότσαρη, Δράμας ή Τραπεζούντος και όχι διασταύρωση 5ης Λεωφόρου και 23ης οδού, όσο κι αν το δεύτερο θα ήταν πιο πρακτικό και δεν θα χρειαζόταν, ίσως, αποφάσεις Δημοτικού Συμβουλίου.
Έτσι είτε μιλάμε για ηρωικές ιστορικές στιγμές είτε για εθνικές καταστροφές ή κοινωνικές ανακατατάξεις όλα τα ιστορικά γεγονότα έχουν την απεικόνισή τους στην καθημερινή μας ζωή μέσα από τα ονόματα των δρόμων που ζούμε. Αυτός είναι ο λόγος που γίνονται και μετονομασίες των οδών και έχουμε π χ αλλαγή στο δρόμο με το όνομα "Αθηνών" σε "Γρηγόρη Λαμπράκη",από το όνομα του δολοφονημένου αγωνιστή της ειρήνης και της δημοκρατίας. Θέλουμε όχι απλά να τιμήσουμε πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στην ιστορία του τόπου μας αλλά να εισάγουμε την ιστορία στην καθημερινότητά μας. Για τα ονόματα των δρόμων αποφασίζει η Τοπική Αυτοδιοίκηση και συγκεκριμένα το δημοτικό Συμβούλιο .Τα μέλη του είναι ο πρόεδρος, ο Δήμαρχος και οι δημοτικοί Σύμβουλοι. Μερικές φορές η πρόταση για ονομασία ή μετονομασία γίνεται ύστερα από σχετικό αίτημα των κατοίκων με τη συλλογή υπογραφών.( Βέβαια αν οι υπογραφές δεν είναι αρκετές, τότε είναι λίγες οι πιθανότητες να γίνει δεκτό το αίτημά τους και να τεθεί προς συζήτηση).











Στη συνέχεια το κάθε μέλος εκφράζει τη γνώμη του και στο τέλος γίνεται φανερή ψηφοφορία όπως στη Βουλή. Η καλύτερη περίπτωση είναι να υπάρχει ομοφωνία. Τότε η διαδικασία προχωράει κανονικά. Αν όμως υπάρχουν διαφωνίες η διαδικασία μπορεί να καθυστερήσει και το χειρότερο να μην παρθεί απόφαση.
Πολλές φορές υπάρχουν περιπτώσεις εισαγωγής κάποιων καινούργιων περιοχών στο χάρτη του Δήμου. Γι ΄αυτό το λόγο δίνονται καινούργια ονόματα στους δρόμους. Οι προτάσεις δεν αφορούν πάντα πρόσωπα που διακρίθηκαν μέσα από την προσφορά τους στην τοπική κοινωνία ή και ευρύτερα αλλά και ιστορικά γεγονότα έτσι ώστε να παραμείνουν στη μνήμη μας.
Η ΣΧΕΣΗ ΟΝΟΜΑΤΟΘΕΣΙΑΣ
ΜΕ ΤΗ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΔΟΥ Η ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ
Η λεωφόρος Δημοκρατίας στο Κερατσίνι είναι ένας πάρα πολύ γνωστός δρόμος. Έχει το όνομα μιας λέξης πολύ σπουδαίας.
Και αν συνδυάσουμε τη θέση που βρίσκεται(στο κέντρο της πόλης), το μέγεθός του και τη μεγάλη κίνηση από ανθρώπους και αυτοκίνητα καταλαβαίνουμε ότι το όνομα του δεν είναι καθόλου τυχαίο. Έτσι μέσα από το όνομα του δρόμου τιμάμε το πιο καλό πολίτευμα, τη Δημοκρατία. Επίσης ούτε το όνομα της πλατείας Κύπρου, στα Ταμπούρια, πρέπει να είναι τυχαίο. Δίνουμε το όνομα του νησιού που τόσα πολλά έχει υποφέρει και το τιμάμε. Η πλατεία είναι μεγάλη και με το όνομά της οι άνθρωποι προσδιορίζουν τη θέση του Δημαρχείου που βρίσκεται ακριβώς απέναντι. Από εδώ ξεκινάνε οι παρελάσεις που γίνονται στο Κερατσίνι για να τιμήσουμε τους αγώνες των Ελλήνων. Έχει και ένα μνημείο για τους ήρωες που έπεσαν στους πολέμους και εκεί καταθέτουμε στεφάνια.
Εδώ συγκεντρώνονται πάρα πολλοί άνθρωποι, κυρίως ηλικιωμένοι που κάνουν τη βόλτα τους ή κάθονται στα παγκάκια αλλά και παιδιά που παίζουν. Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι πολλές φορές το όνομα συνδέεται με τη σπουδαιότητα του δρόμου ή της πλατείας.
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ
ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΑΜΕΣΑ ΜΕ ΤΑ ΟΔΩΝΥΜΙΚΑ
Υπάρχουν πολλά και διάφορα επαγγέλματα που συνδέονται με τις οδωνυμίες. Για παράδειγμα ο ταχυδρόμος. Εμείς δε θα μπορούσαμε ούτε να στείλουμε γράμματα ούτε να πάρουμε. Ακόμα οι Δημόσιες υπηρεσίες(ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ) δε θα μπορούσαν να μας στείλουν τους λογαριασμούς.
Οι οδοκαθαριστές(άνθρωποι που καθαρίζουν τους δρόμους) θα συναντούσαν μεγάλες δυσκολίες, διότι, αν δεν υπήρχαν τα ονόματα, δε θα ήξεραν σε ποιο δρόμο να εκτελέσουν την εργασία τους. Επίσης οι οδηγοί των Ταξί δε θα μπορούσαν να πάνε τους πελάτες τους στον προορισμό τους. Επιπροσθέτως οι διανομείς (κούριερ) δε θα μπορούσαν να κάνουν τη διανομή των προϊόντων.
ΡΩΤΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ
Αυτό που μας παρακίνησε να κάνουμε αυτή την έρευνα ήταν κατ΄ αρχήν το ενδιαφέρον για την πόλη μας, το Κερατσίνι.
Ένας τρόπος, λοιπόν, να αποδείξουμε την αγάπη μας για την περιοχή που ζούμε τόσα χρόνια και θα συνεχίσουμε να ζούμε αλλά και που είχαν μείνει οι πρόγονοί μας, ήταν να κάνουμε αυτή την εργασία με αργό ρυθμό για να αντλήσουμε διάφορα και σημαντικά στοιχεία μέσα από τις απαντήσεις που μας έδωσαν οι κάτοικοι του Κερατσινίου, οι οποίοι με αγάπη άνοιξαν την πόρτα τους για να μας "δείξουν" τις γνώσεις τους. Υπήρχαν συμπολίτες μας που δε γνώριζαν και κατά τη διάρκεια των ερωτήσεων που τους κάναμε έμαθαν.









Θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ" σε όλους όσοι δέχτηκαν να απαντήσουν στις ερωτήσεις μας, γιατί πιστεύουμε πως αν ήταν αρνητικοί δε θα κάναμε αυτή την εργασία που χρειάστηκε τόσο χρόνο και κόπο. Ακόμα πιστεύουμε πως φτάσαμε σε ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα δείγμα της οποίας παραθέτουμε.

Τι ρωτήσαμε:

  • Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε την ιστορία της πόλης μας και γιατί;
  • Γνωρίζετε γιατί η περιοχή Ταμπούρια του Κερατσινίου ονομάστηκε έτσι;
  • Τι γνωρίζετε για το όνομα της οδού που μένετε;
  • Ποιοι, νομίζετε, πως δίνουν τα ονόματα στις οδούς;
  • Για ποιους λόγους δίνονται ονόματα στις οδούς;
  • Θα θέλατε να δώσετε στην οδό που μένετε ένα άλλο όνομα και με ποιο
    κριτήριο θα το κάνατε αυτό;
  • Κάποιες οδοί δεν είναι γνωστές σε όλους, κάποιες όμως είναι. Γιατί συμβαίνει αυτό;
  • Δίνονται στις ξένες χώρες ονόματα στις οδούς;
Συμπεράσματα
Παρατηρήσεις:
Μέσα από τις απαντήσεις των 120 ατόμων που ρωτήσαμε παρατηρήσαμε τα εξής:
Οι περισσότεροι θεωρούν ότι πρέπει να έχουμε γνώσεις για την ιστορία του τόπου μας χωρίς όμως να απαντούν στο γιατί. Τους είναι αρκετό απλώς το να γνωρίζουν.
Επίσης οι περισσότεροι γνώριζαν πως η περιοχή του Κερατσινίου "Ταμπούρια" σχετίζεται με το όνομα του ήρωα της Επανάστασης του 1821 Γεωργίου Καραϊσκάκη και τη δράση του στην περιοχή μας, αγνοώντας λεπτομέρειες.
Οι μισοί γνώριζαν να μας δώσουν κάποιες -έστω και ελάχιστες- πληροφορίες που αφορούσαν στο πρόσωπο ,στο ιστορικό γεγονός ή στον τόπο που αναγραφόταν στις πινακίδες
της οδού που έμεναν, ενώ άλλοι τόσοι δεν ήξεραν απολύτως τίποτε!
Η πλειοψηφία γνώριζε το ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης στην ονομασία των οδών, χωρίς όμως να γνωρίζει και τις διαδικασίες που απαιτούνται.









Οι περισσότεροι απάντησαν πως λόγοι πρακτικοί επιβάλλουν την ονομασία στις οδούς.
Η πλειοψηφία δεν ήθελε να δώσει άλλο όνομα στην οδό που κατοικεί για λόγους πρακτικούς αλλά και συναισθηματικούς. Όσοι ήθελαν να δώσουν άλλο όνομα προτιμούσαν ονόματα αγωνιστών του 1821 και ιδιαίτερα το όνομα του Γεωργίου Καραϊσκάκη.
Η μειοψηφία δε γνώριζε τι να απαντήσει ενώ η πλειοψηφία ανέφερε πως η θέση, το μέγεθος, η κίνηση, το ιστορικό γεγονός ή το πρόσωπο με το οποίο μπορεί να συνδέεται η οδός είναι λόγοι που μπορούν να την κάνουν περισσότερο γνωστή από κάποια άλλη.
Και τέλος οι περισσότεροι γνώριζαν ή υπέθεταν ότι και στις άλλες χώρες δίνονται ονόματα στις οδούς.
Σχόλια:
Μέσα από τις απαντήσεις είδαμε πως οι γνώσεις των προσώπων που ρωτήσαμε ήταν πάρα πολύ φτωχές. Υπήρξαν και απαντήσεις αφελείς και ασαφείς όπως και δυσκολία στη δικαιολόγηση της οποιασδήποτε απάντησης. Επίσης ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε το γεγονός πως οι μισοί, περίπου, δεν ήταν σε θέση να δώσουν πληροφορίες για τα ονόματα των δρόμων που κατοικούσαν! Κάποιοι ενδιαφέρθηκαν να μάθουν και άλλοι δεν εκδήλωσαν την ίδια διάθεση. Τελικά καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως οι περισσότεροι είχαν μια κάποια γνώση η οποία όμως ήταν αποσπασματική.









ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΑΣ,
ΟΔΟΙ ΓΝΩΣΗΣ....
ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ
- ΑΚΤΗ ΙΩΝΙΑΣ- ΑΝΑΚΟΥ- Ο. ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ -ΒΛΑΧΑΒΑ- ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ
ΔΕΜΕΡΤΖΗ- ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ -ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ- ΖΑΠΠΑ- ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ-
ΘΗΡΑΣ - ΘΡΑΚΗΣ- ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ- Α. ΚΑΛΒΟΥ- Μ. ΚΙΟΥΡΙ- ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ - Α. ΚΟΡΑΗ-
ΟΜΗΡΟΥ- ΝΑΥΑΡΧΟΥ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗ- ΚΡΉΝΗΣ - ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ- Μ. ΑΣΙΑΣ- ΕΜΜ.
ΜΠΕΝΑΚΗ- ΠΑΝΟΡΜΟΥ- A. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ - ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ- ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ- Ν.
ΠΛΑΣΤΗΡΑ- ΡΑΙΔΕΣΤΟΥ- ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ- ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ- ΣΜΟΛΕΝΣΚΙ- ΣΜΥΡΝΗΣ -
ΤΣΙΜΙΣΚΗ- ΤΣΙΡΟΓΙΑΝΝΗ - ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ- ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ- ΦΛΕΜΙΝΓΚ- ΦΩΚΙΩΝΟΣ-
ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ- ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΑΘΗΝΩΝ - ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ- ΨΗΛΟΡΕΙΤΟΥ.
Πριν αρχίσουμε να μαθαίνουμε την ιστορία που κρύβουν τα ονόματα των δρόμων της πόλης μας, περπατήσαμε στις γειτονιές της. Παρατηρήσαμε, σχολιάσαμε, φωτογραφίσαμε και συλλέξαμε διάφορα στοιχεία ξεκινώντας πρώτα απ΄ τον τόπο και τον τρόπο αναγραφής αυτών των ονομάτων. Έτσι οι δρόμοι άρχισαν να μας οδηγούν στη… γνώση!
Σε κάθε δρόμο, σε κάθε γωνία υπάρχει μια πινακίδα. Είναι τοποθετημένες σε κατάλληλο ύψος-δύο έως τριών μέτρων -και μέρος για να είναι ευδιάκριτες Η κάθε πινακίδα γράφει διάφορες ονομασίες, διαφορετικές η κάθε μια, και αυτό για να ονομάζει το δρόμο στον οποίο βρίσκεται. Το υλικό που τις κατασκευάζουν είναι ένα λεπτό φύλλο σιδήρου. Το σχήμα τους είναι ορθογώνιο παραλληλόγραμμο με διαστάσεις 50Χ30 ή 70Χ20 περίπου. Πινακίδες υπάρχουν σε διάφορα χρώματα: άλλες έχουν χρώμα μπλε στο φόντο και τα γράμματα(ελληνικά ή ελληνικά και λατινικά) είναι άσπρα ενώ σε άλλες το φόντο είναι άσπρο και τα γράμματα μαύρα . Πάντα όμως το χρώμα των πινακίδων είναι έντονο για να το βλέπουν οι οδηγοί και οι διαβάτες.
Οι φωτογραφίες
μας











Οι δρόμοι μας οδηγούν
στο ΧΘΕΣ
ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ
Η λέξη "ακρόπολις"που συναντιέται ήδη στον Όμηρο, σημαίνει το υψηλότερο μέρος της πόλης. Οι ακροπόλεις χρησίμευαν ως καταφύγιο των ανθρώπων από εχθρικές επιδρομές και γρήγορα εξελίσσονταν σε μόνιμους οικισμούς, όταν οι συνθήκες αποδεικνύονταν ευνοϊκές Η αθηναϊκή ακρόπολη κατοικήθηκε από τα νεολιθικά κιόλας χρόνια.
Ο λόφος της ακρόπολης ήταν ο τόπος του κύριου αθηναϊκού οικισμού. Η ενίσχυση της δύναμης του "άνακτος" της πόλης στα μυκηναϊκά χρόνια είχε ακόμα ως αποτέλεσμα τη συγκέντρωση κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα σε ενιαίο, κάτω από το δικό του σκήπτρο, κράτος των έως τότε ανεξάρτητων οικισμών της Αττικής. Η παράδοση αποδίδει την πράξη αυτή στον ήρωα Θησέα. Στους πρώτους αιώνες της πρώτης χιλιετίας π.Χ.
συντελούνται βαθμιαία δυο σημαντικές εξελίξεις: η μεταβολή του πολιτεύματος από τη βασιλεία στην αριστοκρατία και η μεταφορά της έδρας διοίκησης από την Ακρόπολη στην κάτω πόλη, που εξασφάλιζε κατά κάποιον τρόπο από τον κίνδυνο της επιστροφής στη μοναρχία. Από την εποχή εκείνη και ως το τέλος της αρχαιότητας η ακρόπολη παύει ουσιαστικά να επιτελεί το ρόλο του οχυρού και του διοικητικού κέντρου και ο ρόλος της θα είναι μόνο λατρευτικός.
Η σπουδαιότερη από τις λατρείες υπήρξε, σε όλη την αρχαιότητα, αυτή που προσφερόταν στην Αθηνά Πολιάδα. Ένα λατρευτικό άγαλμα από ξύλο ήταν το αγιότερο απ’ όλα τα αγάλματα της Αθηνάς. Υπήρχε επίσης και ένας ναός στη νότια πλευρά του Ερεχθείου
που επισκευάσθηκε αρκετές φορές στο πέρασμα των αιώνων και σκέπαζε το σεπτό άγαλμά της. Στην αρχαϊκή εποχή το ιερό γνώρισε μεγάλη ακμή που την όφειλε κυρίως στην οικονομική άνθιση της πόλης, από τα χρόνια κυρίως του Σόλωνος και αργότερα. Γύρω από το ναό της Αθηνάς Πολιάδος στήθηκαν, στα μετέπειτα αρχαϊκά χρόνια, τα πασίγνωστα και τόσο χαρακτηριστικά της γλυπτικής του Μουσείου της Ακρόπολης αγάλματα κοριτσιών που είναι γνωστά με το όνομα Κόραι. Κατά τη βυζαντινή και τη μεταβυζαντινή περίοδο ο Παρθενώνας, το μέγιστο αυτό μνημείο της Ακρόπολης, μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό από τους Βυζαντινούς και τους Φράγκους και σε μουσουλμανικό τέμενος από τους Τούρκους. Η Ακρόπολη ελευθερώθηκε από την τουρκική φρουρά της μόλις το 1833. Το νεαρό ελληνικό κράτος άρχισε αμέσως την εκκαθάριση των ερειπίων, την περισυλλογή των αρχαίων γλυπτών και μερικές αναστυλώσεις.
ΑΚΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ
Έτσι λεγόταν η περιοχή των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας. Η περιοχή αποικίστηκε από Ίωνες γύρω στο 1000π.Χ. κι από τότε άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία εξαιτίας της αξιοσύνης των Ιώνων αλλά και της ευφορίας του εδάφους. Όριά της ήταν ο ποταμός Μαίανδρος, ο ποταμός Έρμος, η Λυδία, η Καρία και το Αιγαίο πέλαγος και σ ΄αυτήν ανήκαν και τα νησιά Σάμος, Χίος και Ικαρία.
Τον 7οπ.Χ αιώνα εισέβαλαν στην περιοχή οι Κιμμέριοι χωρίς αποτέλεσμα. Το 559π.Χ. η ηπειρωτική Ιωνία υπάχθηκε στο βασιλιά της Λυδίας Κροίσο και αργότερα στο βασιλιά της Περσίας Κύρο.Το 499π.Χ. οι ιωνικές πόλεις επαναστάτησαν εναντίον των Περσών χωρίς αποτέλεσμα.
Μετά τη λήξη των περσικών πολέμων η Ιωνία εντάχτηκε στην αθηναϊκή ηγεμονία. Στα χρόνια που ακολούθησαν από την περιοχή πέρασαν πολλοί. Ο Μέγας Αλέξανδρος, οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί, οι Τούρκοι, και το 1919 ένα μέρος της πέρασε στην προστασία της Ελλάδας αλλά το 1922 με τη Μικρασιατική καταστροφή όλη η Ιωνία έπεσε οριστικά στα χέρια των Τούρκων.









ΑΝΑΚΟΥΣ
Η Ανακού είναι πόλη της Καππαδοκίας στην κεντρική Τουρκία.
ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ
Αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του1821. Γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1790. Ο νονός του ήταν ο αγωνιστής Λάμπρος Κατσώνης. Από πολύ μικρός έμεινε ορφανός από πατέρα και πήγε μαζί με την μητέρα του στην Πρέβεζα και αργότερα στα Γιάννενα, στην αυλή του Αλή-πασά, που ήταν αδελφοποιτός με τον πατέρα του. Στην αυλή του Τούρκου πασά ο Ανδρούτσος έμαθε γράμματα αλλά και την τέχνη του πολέμου. Σε ηλικία 16 χρόνων έγινε σωματοφύλακας του πασά ο οποίος τον πάντρεψε, αργότερα, με την Ελένη Καρέλλη. Ποτέ δεν ξέχασε πως η πατρίδα του ήταν σκλαβωμένη και μάλιστα είχε επαφές με πολλούς Έλληνες αγωνιστές, όπως ο Αθανάσιος Διάκος και ο Πανουργιάς.
Όταν το 1820 ο Αλής ήρθε σε ρήξη με το σουλτάνο, έφυγε και πήγε στους Παξούς. Το 1821 τον βρίσκουμε στην Πάτρα και στη Στερεά Ελλάδα.
Μετά τη νίκη του εναντίον του Ομέρ Βρυώνη, στο Χάνι της Γραβιάς(8 Μαΐου), αναγνωρίστηκε από τους οπλαρχηγούς της Ανατολικής Στερεάς ως αρχιστράτηγος. Παρά την πολεμική διαφόρων προκρίτων εναντίον του αυτός συνέχιζε τον πόλεμο κατά των Τούρκων μέχρι, δυστυχώς, να δολοφονηθεί από ελληνικά χέρια στην Ακρόπολη(5 Ιουνίου 1825).














ΒΛΑΧΑΒΑ
Ο Βλαχάβας υπήρξε περίφημος αρματολός από τη Βλαχάβα Καρδίτσας. Ήταν γνωστός και ως παπα-Θύμιος, γιατί είχε χειροτονηθεί ιερέας. Πολέμησε μαζί με άλλους οπλαρχηγούς εναντίον του Αλή-πασά από το 1800-1807.
ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ ΚΑΝΕΛΛΟΥ
Όνομα ιστορικής οικογένειας από τα Λαγκάδια Γορτυνίας, η οποία αρχικά ονομαζόταν Παπαγιαννοπούλου. Ήταν ο αδελφός των Αναγνώστη και Θεοδωράκη
Δεληγιάννη, ο οποίος διακρίθηκε ως στρατηγός. Ήταν γιος του Ιωάννη Δεληγιάννη και πήρε μέρος στον Αγώνα. Εγωιστής απ’ τη φύση του αποτελεί μια μορφή, που παράλληλα με τις υπηρεσίες του προς το έθνος, παρουσιάζει και πολλές σκοτεινές όψεις. Ήταν διαλλακτικότερος απ’ τον αδελφό του Αναγνώστη και συνεργάστηκε με τον Κολοκοτρώνη. Μετά την Επανάσταση εκλέχτηκε πολλές φορές πληρεξούσιος της επαρχίας του. Χαρακτηρίστηκε στρατηγός της Φάλαγγας και τιμήθηκε με διάφορα αξιώματα.
Μετά το σύνταγμα του 1843, έγινε πρόεδρος της πρώτης Βουλής. Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 82 χρονών(Σεπτέμβριος 1862).
ΔΕΜΕΡΖΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Γεννήθηκε το 1876 στην Αθήνα. Ήταν πολιτικός και σπουδαίος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκλέχτηκε το 1910 βουλευτής του κόμματος των "Φιλελευθέρων" και διετέλεσε υπουργός σε κυβερνήσεις του Ελ. Βενιζέλου και Αχ. Ζαΐμη. Το 1924 ίδρυσε το "Ενωτικό Προοδευτικό Κόμμα". Από το 1928 ως το 1935( που έγινε πρωθυπουργός) δε συμμετείχε στην πολιτική ζωή της χώρας .Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής για την επεξεργασία του Αστικού κώδικα και ήταν και εκδότης της εφημερίδας "Ημερήσιος Τηλέγραφος". Πέθανε το 1936.
ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Γεννήθηκε στην Καρύταινα το 1864. Ως έφεδρος λοχίας έλαβε μέρος στον άτυχο ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και αργότερα δημοσίευσε πολεμικά απομνημονεύματα. Γνώρισε δικαστικές περιπέτειες και παραπέμφθηκε σε δίκη, όταν σειρά άρθρων που δημοσίευσε στην εφημερίδα "καιροί" θεωρήθηκε πως έθιγαν το διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο. Αργότερα διακρίθηκε ως υπουργός Δικαιοσύνης παίρνοντας μέτρα για την οργάνωση του θεσμού και την παγίωση της τάξης με την εισαγωγή πολλών καινοτόμων μέτρων. Πέθανε το1921 στη Βιέννη.












ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Είναι το πολίτευμα που θεμελιώθηκε στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην αρχαία Αθήνα. Βέβαια τότε η δημοκρατία ήταν άμεση, αφού οι πολίτες έπαιρναν μέρος οι ίδιοι στις αποφάσεις και όχι με αντιπροσώπους(βουλευτές) όπως γίνεται σήμερα. Τα βασικά χαρακτηριστικά ενός δημοκρατικού καθεστώτος στη σημερινή εποχή είναι τα εξής:

  • Γίνονται σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα(δικαίωμα στη ζωή ,στην αξιοπρέπεια και άλλα).
  • Τα δικαστήρια είναι ανεξάρτητα.
  • Η εξουσία επιμερίζεται. Έτσι δε συγκεντρώνεται στα χέρια στα χέρια μιας μόνο μερίδας.
  • Όσοι κυβερνούν και νομοθετούν εκλέγονται από το λαό.
  • Τηρείται η αρχή της πλειοψηφίας.
  • Γίνεται σεβαστή η ύπαρξη αντιπολίτευσης και πολλών και διαφορετικών ιδεών.
ΖΑΠΠΑ
Ευάγγελος: Μεγάλος εθνικός ευεργέτης. Γεννήθηκε στο Λάρποβο Τεπελενίου το 1800. Σε ηλικία 13 ετών, έχοντας στοιχειώδεις γνώσεις, εγκαταλείπει την ιδιαίτερη πατρίδα του, πηγαίνει στα Ιωάννινα και κατατάσσεται στη σωματοφυλακή του Αλή πασά μέχρι τα 20 χρόνια του. Στη συνέχεια προσχωρεί στο στρατιωτικό σώμα του Μάρκου Μπότσαρη και υπερασπίζεται μαζί του το Σούλι. Μετά την παράδοση του καταφεύγει, μαζί με τους άλλους Σουλιώτες καπεταναίους, στο
Μεσολόγγι.
Το 1824 λαμβάνει το βαθμό του ταξίαρχου, το 1831 πηγαίνει στη Βέροια και από εκεί στο Βουκουρέστι. Αρχικά άσκησε το επάγγελμα του πρακτικού γιατρού και στη συνέχεια, με συνεργάτη τον εξά- δελφό του Κωνσταντίνο Ζάππα, ασχολήθηκε με επιχειρήσεις εκμίσθωσης και καλλιέργειας μοναστικών γαιών δημιουργώντας γρήγορα μεγάλη περιουσία. Ο Ευάγγελος Ζάππας πέθανε στις 19 Ιουνίου το 1865 ση Ρουμανία.
Κωνσταντίνος: Γεννήθηκε στο Λάρποβο Τεπελενίου το 1814 και σε ηλικία 17 ετών πηγαίνει στο Βουκουρέστι , στον εξάδελφό του Ευάγγελο Ζάππα και αναλαμβάνει, μετά το θάνατό του το 1865, την εκτέλεση της διαθήκης του. Φροντίζει την οικοδόμηση του Ζαππείου Μεγάρου στην Αθήνα και ιδρύει το 1875, από τη δική του μεγάλη περιουσία, το Ζάππειο Παρθεναγωγείο στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Κ. Ζάππας, αφού ταλαιπωρήθηκε από μακροχρόνιους δικαστικούς αγώνες για τη διασφάλιση της κληρονομιάς του εξαδέλφου του Ευάγγελου μέχρι το θάνατό του στη Μαντόν Γαλλίας το 1892, τάφηκε κοντά του στο Μπροστένι Ρουμανίας.









ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ

Ο μεγάλος αυτός πολιτικός και στρατιωτικός γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα το 525π.Χ και πέθανε το 460π.Χ. Από παιδί έδειξε ιδιαίτερη κλίση στα γράμματα, την πολιτική και τη ρητορεία .Ήταν αρκετά φιλόδοξος και είχε ως βασική επιδίωξη να κάνει την Αθήνα μεγάλη δύναμη. Καθοριστικός υπήρξε ο ρόλος του στα χρόνια του περσικού κινδύνου. Πίστευε ότι μόνο με ισχυρό στόλο είναι δυνατό να αποκρουστούν οι Πέρσες. Συνάντησε όμως ισχυρή αντίδραση από τον πολιτικό του αντίπαλο, τον Αριστείδη, που είχε τη γνώμη πως μόνο με ισχυρό στρατό θα είναι σε θέση να τους αντιμετωπίσουν.

Τελικά ο Θεμιστοκλής, με τη δύναμη του λόγου που διέθετε, κατόρθωσε πείσει τους συμπολίτες του. Έκτισε τα να μακρά τείχη, έκανε επίνειο το λιμάνι του Πειραιά αντί του Φαλήρου, το οχύρωσε και μέσα σε μια δεκαετία κατασκεύασε 200 πολεμικά πλοία(τριήρεις). Έτσι η Αθήνα έγινε η πιο ισχυρή ναυτική δύναμη της αρχαίας Ελλάδος και κατάφερε να παίξει καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις που ακολούθησαν. Η νίκη των Ελλήνων στην περίφημη ναυμαχία της Σαλαμίνας(480π.Χ) ήταν σε μεγάλο βαθμό επίτευγμα του Θεμιστοκλή που έπεισε τους υπόλοιπους να δώσουν τη μάχη τους στα στενά της θαλάσσιας αυτής περιοχής, αφού πίστευε πως τα μεγάλα πλοία των Περσών θα επιχειρούσαν με δυσκολία .Και πράγματι ,οι προβλέψεις του βγήκαν αληθινές με αποτέλεσμα οι Έλληνες να κερδίσουν περιφανή νίκη. Το όνομά του έγινε πανελλήνια γνωστό και δοξάστηκε όσο λίγοι.
Όμως το τέλος του ήταν άδοξο. Κατηγορήθηκε για συνωμοσία και καταδικάστηκε σε θάνατο. Κατέφυγε στην Περσία, όπου αυτοκτόνησε, αργότερα, πίνοντας δηλητήριο. Μετά από καιρό οι Αθηναίοι μετέφεραν τα οστά του και τα έθαψαν
στον Πειραιά.
ΘΗΡΑΣ

Γύρω στο 1500 π.Χ., η ακμάζουσα πόλη του Ακρωτηρίου βρίσκει αιφνίδιο και τραγικό τέλος απ’ τη μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου που δεσπόζει στο κέντρο του νησιού. Οι κάτοικοι πρόλαβαν να απομακρυνθούν παίρνοντας μαζί τους τα πιο πολύτιμα είδη τους, γι’ αυτό και δε βρέθηκαν ανθρώπινοι σκελετοί μέσα στα ερείπια του οικισμού. Τα υλικά που εκτοξεύθηκαν από το ηφαίστειο κάλυψαν το νησί με ένα στρώμα που σε μερικά σημεία υπερβαίνει τα 30 μέτρα πάχος. Μερικοί επιστήμονες συσχετίζουν την καταστροφή της Θήρας με το μύθο της χαμένης Ατλαντίδος και άλλοι ισχυρίζονται πως μεγάλα παλιρροιακά κύματα έφτασαν μέχρι τις ακτές










της Κρήτης καταστρέφοντας το μεγαλύτερο μέρος του μινωικού πολιτισμού.
Θα περάσουν μερικοί αιώνες μετά τη μεγάλη καταστροφή ωσότου εγκατασταθούν και πάλι άνθρωποι στο νησί και του δώσουν ζωή. Στο τέλος περίπου του 13ου αιώνα π.Χ. εγκαταστάθηκαν οι Φοίνικες με αρχηγό τον Κάδμο. Όταν, γενιές αργότερα, οι Λακεδαιμόνιοι ίδρυσαν αποικία μετονομάζοντας το νησί σε Θήρα, από το όνομα του αρχηγού τους επέλεξαν ως τόπο εγκατάστασης την κορυφή του υψώματος Μέσα Βουνό που έχει υψόμετρο 340-369 μ.

Οι απότομες απρόσιτες πλαγιές του προσέφεραν φυσική οχύρωση και η θέα από το ύψωμα έδινε τη δυνατότητα ελέγχου ενός μεγάλου τμήματος του νοτιοανατολικού Αιγαίου. Γι’ αυτή τη στρατηγική της θέση έμεινε το κυριότερο οικιστικό κέντρο του νησιού από τον 9ο αιώνα π.Χ. ως τους χριστιανικούς χρόνους.
Σήμερα η Σαντορίνη - από το εκκλησάκι Santa Erini- γνωρίζει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη. Το σβησμένο ηφαίστειο καθώς και η μορφολογία της εξαιτίας της έκρηξης αποτελούν πόλο έλξης χιλιάδων τουριστών από κάθε γωνιά της γης.
ΘΡΑΚΗΣ

Ένα αιώνα πριν την άλωση της Πόλης, οι Τούρκοι είχαν καταλάβει μεγάλο μέρος της Θράκης. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, ο πληθυσμός της περιοχής δοκιμάστηκε σκληρά καθώς αποτελούσε πέρασμα των τουρκικών στρατευμάτων κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις των Οθωμανών στην νοτιοανατολική Ευρώπη. Στη Βόρεια Θράκη η Φιλιππούπολη εξελίχθηκε σε σπουδαίο κέντρο του Ελληνισμού κατά τον 18ο αιώνα. Το 1786 οι Έλληνες ήταν διπλάσιοι απ΄ όλους τους άλλους κατοίκους και οι ισχυρότερες συντεχνίες είχαν συσταθεί από τους Έλληνες. Κατά το 1821 σημαντικός αριθμός Θρακών έλαβε μέρος στον Αγώνα. Στα μετέπειτα χρόνια η Θράκη αποτέλεσε το "μήλο της Έριδας" μεταξύ Ελλήνων, Τούρκων και Βουλγάρων.

Με τη συνθήκη του Νεϊγύ το 1919, η νότια Δυτική Θράκη που την κατείχε η Βουλγαρία ενσωματώθηκε στην Ελλάδα ενώ η Ανατολική Θράκη παρέμεινε υπό τουρκική κατοχή .Με τη συνθήκη των Σεβρών(1920)- η οποία αποδείχτηκε, δυστυχώς για τους Έλληνες, "τόσο εύθραυστη όσο οι πορσελάνες της"- η Ανατολική Θράκη ως την Ανδριανούπολη περιήλθε στην Ελλάδα, η οποία όμως χάθηκε οριστικά με την συνθήκη της Λωζάνης(1923)


ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ
H Καισάρεια που σήμερα από τους Τούρκους ονομάζεται Κάισερι βρίσκεται στην κεντρική Τουρκία 256 χιλιόμετρα ανατολικά- νοτιοανατολικά της Άγκυρας. Αρχικά ονομαζόταν Μάζακα και μετονομάστηκε σε Caesarea Cappadociae από τον Ηρώδη το Μέγα, στις αρχές του 1ου μ. Χ αιώνα, προς τιμή του Καίσαρα. Υπήρξε η πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Καππαδοκίας και κατά τον 3ο -4ο αιώνα μ. Χ αναδείχτηκε σε σημαντικό χριστιανικό κέντρο. .......










Το όνομα της πόλης συνδέθηκε με τη δράση του Μεγάλου Βασιλείου που υπηρέτησε
ως επίσκοπος εκεί. Κατά τα χρόνια του Βυζαντίου η Καισάρεια και η ευρύτερη περιοχή υπέφερε από τις επιθέσεις των Περσών(7ος αιώνας) και μέχρι τον 11ο μ. Χ αιώνα από τους Άραβες. Αργότερα(12ος αιώνας) έπεσε στα χέρια
των Σελτζούκων Τούρκων και στη συνέχεια των Οθωμανών. Τους μετέπειτα αιώνες ο Ελληνισμός της περιοχής φθίνει εξαιτίας της συμπεριφοράς των κατακτητών και ανακάμπτει το 18ο αιώνα μέχρι να εγκαταλείψει τις εστίες του μετά τη συμφορά του 1922.
ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΛΒΟΥ


Ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1792. Σε ηλικία 10 ετών πήγε στην Ιταλία όπου αργότερα γνωρίστηκε με τον Ιταλό ποιητή Ούγο Φώσκολο και έγινε γραμματέας του. Η Ελληνική Επανάσταση ενέπνευσε τον Κάλβο ο οποίος το 1824 στην Ελβετία(Γενεύη) δημοσίευσε δέκα ωδές( ποιήματα) με τον τίτλο "Λύρα" και άλλες δέκα το 1826 στη Γαλλία(Παρίσι) με τον τίτλο "Λυρικά". ?λλα ποιήματα στα ελληνικά δεν έγραψε. Το 1826 ήρθε στην επαναστατημένη Ελλάδα και έμεινε στην Κέρκυρα μέχρι το 1852. Εκεί δίδαξε στην Ιόνιο Ακαδημία.
Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου ίδρυσε στο Louth της Βόρειας Αγγλίας ανώτερο Παρθεναγωγείο - με τη δεύτερη γυναίκα του την Καρλόττα Αυγούστα Wadams - στο οποίο δίδασκε ενώ
παράλληλα ασχολούνταν με θρησκευτικές μελέτες και μεταφραστική εργασία. Το ποιητικό του έργο δεν έτυχε της αναγνώρισης που ο ίδιος επιθυμούσε από τους σύγχρονους του και μόνο τα τελευταία χρόνια πήρε τη θέση που του ανήκε. Ανάμεσα στα κορυφαία της Ελληνικής ποίησης. Πέρα από τις δέκα ωδές έγραψε και δύο τραγωδίες: "Θηραμένης", "Δαναΐδες".
Πέθανε το Νοέμβριο του 1869, σε ηλικία 77 χρονών στην Αγγλία και το 1960 με ενέργειες του ελληνικού κράτους τα οστά του μεταφέρθηκαν στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Ζάκυνθο.
ΜΑΡΙΑΣ ΚΙΟΥΡΙ



Η Μαρία Κιουρί ήταν σπουδαία ερευνήτρια στη φυσική και στη χημεία και μαζί με τον σύζυγό της Πέτρο, ανακάλυψαν το στοιχείο πολώνιο.
Γεννήθηκε το 1867 στην Πολωνία και σπούδασε φυσική στο πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Έλαβε μέρος στον αγώνα της πατρίδας της εναντίον της ρωσικής κυριαρχίας και γι΄ αυτό αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει και να εγκατασταθεί στη Γαλλία.
Εκεί συνέχισε τις σπουδές της και το1888 έγινε διδάκτορας της Φυσικής. Δίδαξε στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης για 28 χρόνια και υπήρξε συνεργάτης του διάσημου Γάλλου επιστήμονα Μπεκερέλ. Κατάφερε μετά από πολλές προσπάθειες να απομονώσει το πολώνιο και αργότερα το ράδιο. Γι ΄αυτή της την επιτυχία τιμήθηκε μαζί με τον άντρα της με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1903. Ύστερα
από το θάνατο του άντρα της συνέχισε μόνη της την έρευνα και το 1911 τιμήθηκε για δεύτερη φορά με το ίδιο βραβείο. Πέθανε το 1934 σε ένα γαλλικό σανατόριο.








ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ



Υπήρξε μια από τις λαμπρότερες φυσιογνωμίες της Επανάστασης του1821 και η παρουσία του και η δράση του υπήρξαν καθοριστικές σε κρίσιμες στιγμές του Αγώνα, κυρίως στο στρατιωτικό αλλά όχι λιγότερο και στον πολιτικό τομέα. Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από τον απόηχο των πολεμικών γεγονότων των ορλωφικών και από το θάνατο του
πατέρα του το 1780, σε σύγκρουση με τις δυνάμεις του Χασάν πασά Τζεζαερλή. Τρία χρόνια αργότερα(μετά το 1787, όταν έγινε οπλαρχηγός) νυμφεύθηκε την Κατερίνα Καρούσου. Το καλοκαίρι του 1807 έλαβε μέρος στη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε υπό τον Ιωάννη Καποδίστρια στη Λευκάδα για την αντιμετώπιση
του Αλή πασά εναντίον των νησιών και, όταν κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, το 1807, ρωσική ναυτική μοίρα έπλευσε από την Κέρκυρα στο Αιγαίο για να εξεγείρει τους νησιώτες, ο Κολοκοτρώνης έλαβε μέρος επί δέκα
μήνες σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των Τούρκων .Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Στα τέλη του 1820 έλαβε επιστολή από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη που τον ειδοποιούσε να είναι έτοιμος για τον Αγώνα που θα άρχιζε. Ήταν από τους πρώτους που πήραν τα όπλα με την έναρξη της Επανάστασης και η

συμβολή του στην απελευθέρωση ήταν πολύ σημαντική. Το όνομά του συνδέθηκε με μια από τις κορυφαίες στιγμές του Αγώνα, την πανωλεθρία της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια(26 Ιουλίου1822).Από το 1834 έζησε στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο ιδιόκτητο σπίτι του στη γωνία των σημερινών οδών Κολοκοτρώνη και Λέκκα. Κατά την περίοδο της παρουσίας του στην πρωτεύουσα, υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα απομνημονεύματά του που εκδόθηκαν το 1846 με τίτλο "Διήγησης συμβάντων της Ελληνικής Φυλής από το1770 ως τα 1836". Πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου του 1843.
ΚΟΡΑΗ


Από τις μεγαλύτερες πνευματικές φυσιογνωμίες του Νεότερου Ελληνισμού,
ο Αδαμάντιος Κοραής γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 27Απριλίου του 1748.Στα 1772, σε ηλικία 24 ετών, έφυγε για την Ολλανδία προκειμένου να εργαστεί στο ?μστερνταμ στον εμπορικό οίκο του πατέρα του. Το 1778 επιστρέφει στη Σμύρνη παρά την αντίθεσή του να ξαναζήσει "εις την τυραννουμένην πατρίδαν" του. Εκεί ήταν καθηγητής του , στο μάθημα της Χημείας,
ο Chaptal που ως υπουργός αργότερα του Ναπολέοντα σύστησε τον Κοραή στον αυτοκράτορα, ο οποίος του ανέθεσε την έκδοση του γαλλικού Στράβωνα(1805-1809).
Στο Παρίσι έφτασε τον Μάιο του 1788 και από τότε, με εξαίρεση κάποια χρονικά διαστήματα, έζησε στην πρωτεύουσα της Γαλλίας για 45 χρόνια, ως το θάνατό του. .........












Το 1802 μεταφράζει το βιβλίο του Ιταλού Βεκκαρία ενώ δύο χρόνια αργότερα εκδίδει τα "Αιθιοπικά" του Ηλιόδωρου. Το 1805 δημοσιεύεται ο πρόδρομος της Ελληνικής Βιβλιοθήκης, με τον οποίο εγκαινιάζει τη σειρά των αρχαίων συγγραφέων με τίτλο "Ελληνική Βιβλιοθήκη" Στη διάρκεια της Επανάστασης έδινε καθημερινά τη μάχη του, έστω και από μακριά, για την εμψύχωση των μαχόμενων Ελλήνων, για τη δικαίωση του Αγώνα, για την αποτελεσματικότερη οργάνωση του κράτους, για την κάλυψη των πιεστικών αναγκών που προέκυπταν καθώς και για τη σωστή λειτουργία των θεσμών.
ΝΑΥΑΡΧΟΥ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗ

Ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης γεννήθηκε στην Ύδρα το 1855. Κατατάχτηκε ως δόκιμος στο πολεμικό ναυτικό και είναι ο πρώτος που με το καταδρομικό "Μιαούλης" το 1900, πραγματοποίησε τον διάπλου του Ατλαντικού ωκεανού. Κατά τους Βαλκανικούς πολέμους ήταν αρχηγός του Στόλου και ως κυβερνήτης του θρυλικού θωρηκτού "Αβέρωφ" συνέδεσε το όνομά του με τις περίφημες ναυμαχίες της Έλλης(Δεκέμβριος 1912) και της Λήμνου(Ιανουάριος 1913) κατά τις οποίες ο τουρκικός στόλος νικήθηκε με αποτέλεσμα την απελευθέρωση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Πέρα από την στρατιωτική του δράση είχε και ενεργό ανάμειξη στην πολιτική. Πήρε μέρος στο κίνημα του 1916- στην κυβέρνηση της Εθνικής άμυνας- μαζί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Παναγιώτη Δαγκλή, όταν προέκυψε θέμα από τη στάση του τότε βασιλιά Κωνσταντίνου ο οποίος επέμεινε στην "ουδετερότητα" της Ελλάδος στον πόλεμο που βρίσκονταν σε εξέλιξη(? παγκόσμιος 1914-18). Το 1924 εξελέγη προσωρινός πρόεδρος της Δημοκρατίας, παραιτήθηκε λίγο αργότερα και επανήλθε στην ίδια θέση το 1929. Πέθανε το 1935 στον Πειραιά.
ΚΡΗΝΗΣ


Πόλη της δυτικής Μικράς Ασίας, στην Ερυχθαία χερσόνησο απέναντι από τη Χίο. Μέχρι τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922 είχε έντονο ελληνικό χαρακτήρα.


Οι 2.000 Τούρκοι κάτοικοί της ήταν κατά κανόνα ελληνόφωνοι και τους αποκαλούσαν "Μοραΐτες". Η πόλη είναι επίσης γνωστή από την περίφημη ναυμαχία του Τσεσμέ (Ιούνιος 1770) κατά την οποία ο ρωσικός στόλος κατέστρεψε
ολοσχερώς τον ελλιμενισμένο τουρκικό. Από τους Έλληνες ονομαζόταν Κρήνη, μετάφραση της οποίας αποτελεί και η τουρκική της ονομασία.








ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ


Με το όνομα Μαγνησία υπήρχαν δύο πόλεις στη Μικρά Ασία που είχαν ιδρυθεί από τους κατοίκους της Θεσσαλικής Μαγνησίας οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή αυτή τον 7ο π. Χ αιώνα.

  • Η επί Σιπύλω Μαγνησία ήταν πόλη της Λυδίας, κτισμένη στη κοιλάδα του Έρμου. Κατά τον Μιθριδατικό πόλεμο πήρε το μέρος των Ρωμαίων και γι΄ αυτό το λόγο ανακηρύχτηκε ελεύθερη πόλη. Μετά τον καταστροφικό σεισμό του 17μ. Χ. οι Ρωμαίοι φρόντισαν για την ανοικοδόμησή της. Στα χρόνια του Βυζαντίου ήταν σημαντικό πολιτικό και στρατιωτικό κέντρο και μας είναι γνωστή ως Μαγνησιούπολις. Σήμερα έχει χτιστεί εκεί η πόλη Μανισά

  • Η επί Μαιάνδρω ή Ασιανή χτίστηκε στη συμβολή των ποταμών Μαιάνδρου και Ληθαίου. Γνώρισε πολλές επιδρομές και καταστροφές(657 π. Χ-650 π. Χ ). Ανοικοδομήθηκε με τη βοήθεια των Μιλησίων και γύρω στο 530 π. Χ έπεσε στα χέρια των Περσών οι οποίοι, αργότερα, όταν ο Θεμιστοκλής κατέφυγε στην Περσία του την παραχώρησαν. Εκεί μάλιστα χτίστηκε και ταφικό του μνημείο.
ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ
Η Μικρά Ασία κατοικήθηκε από αρχαιότατους χρόνους. Σ’ αυτήν εγκαταστάθηκαν οι Χετταίοι περί το 2.000 π.Χ., που ήρθαν από την Κεντρική Ασία. Το 12ο αιώνα νικήθηκαν από τα ελληνικά φύλα των Φρυγών. Τον 6ο αιώνα οι Λυδοί κατέλυσαν το κράτος των Κιμμερίων. ?λλες φυλές ήταν οι Λέλεγες και οι Κάρες, που ήρθαν από την Κρήτη. Μετά την κάθοδο των Δωριέων οι Έλληνες ίδρυσαν αποικίες στις παραθαλάσσιες περιοχές της Μ. Ασίας. Στα βόρεια σχηματίστηκαν οι αιολικές πόλεις, στα νότια οι 12 Ιωνικές με κέντρο το ιερό του Ποσειδώνα και ακόμα νοτιότερα η δωρική εξάπολη με κέντρο τον Απόλλωνα. Οι ελληνικές αποικίες ανέπτυξαν αξιόλογο πολιτισμό, εφάμιλλο με τον ελλαδικό.

Πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση επαναλήφθηκαν σκληροί αγώνες ανάμεσα στους ηγεμόνες του Πόντου, των Πάρθων και τους Ρωμαίους. Στα βυζαντινά χρόνια διαιρέθηκε σε θέματα ενώ μετά την Α΄ πτώση της Κωνσταντινούπολης(1204 μ.Χ.) και τη διάσπαση της αυτοκρατορίας, οι Σταυροφόροι κατέλαβαν σημαντικές πόλεις της Μ. Ασίας όπου και εγκαταστάθηκαν. Τότε ιδρύθηκαν η ελληνική αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και της Νίκαιας. Τέλος, κατά το 14ο αιώνα, οι Τούρκοι κατέλαβαν όλη την περιοχή. Παρά τις διώξεις και τους βίαιους εξισλαμισμούς το ελληνικό στοιχείο μπόρεσε να επιβιώσει στην περιοχή, να αναπτυχθεί οικονομικά και πνευματικά - κυρίως κατά το 18ο και 19ο αιώνα- μέχρι να ξεριζωθεί οριστικά το 1922.











ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΕΝΑΚΗ



Ο Εμμανουήλ Μπενάκης γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου το 1843. Ο
πατέρας του Αντώνιος είχε καταφύγει εκεί από τη Χίο.
Οι εμπορικές δραστηριότητες που ανέπτυξε τον κατέστησαν αρκετά εύπορο με αποτέλεσμα να επιδοθεί σε κάθε είδους ευεργεσία. Το 1914 εξελέγη δήμαρχος Αθηναίων. Υπήρξε στενός φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου και το 1916 κακοποιήθηκε και φυλακίστηκε από τους αντιβενιζελικούς, ενώ το 1920 ακολούθησε τον Ελ. Βενιζέλο στη Γαλλία. Δαπάνησε μεγάλα χρηματικά ποσά για τα προσφυγικά νοσοκομεία, το προσφυγικό εργαστήριο Χειροτεχνημάτων κ.ά.



Διέθεσε επίσης χρήματα για τον οργανισμό "Αεροπορική ?μυνα", για το Πατριωτικό Ίδρυμα Περιθάλψεως, την Εθνική Πινακοθήκη, για το νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού και το Ελληνοαμερικανικό Κολέγιο. Τιμήθηκε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος και το Χρυσό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών. Πέθανε στην Αθήνα το 1929.
ΟΜΗΡΟΥ



Κορυφαίος αρχαίος ποιητής, ο μεγαλύτερος επικός ποιητής του κόσμου. Είναι άγνωστο πότε και που γεννήθηκε, πότε και που πέθανε. Το πιθανότερο είναι να έζησε στη Σμύρνη ή στη Χίο( πάντως στην Ιωνία) περίπου στα μέσα του 8ου αιώνα.
"Έγραψε" δύο αθάνατα ποιήματα ,παγκοσμίως γνωστά: την "Ιλιάδα" και την "Οδύσσεια".Η "Ιλιάδα" έχει ως περιεχόμενο την ιστορία του Τρωικού πολέμου. Αναφέρεται σε ηρωικές πράξεις γι΄ αυτό και συγκινεί τους νέους. Τα παιδιά των προγόνων μας την είχαν ως αναγνωστικό βιβλίο.
Τη διάβαζε και ο Μέγας Αλέξανδρος. Μάλιστα. μαρτυρείται, πως τη φύλαγε μέσα σε χρυσή θήκη και στον ύπνο του την έβαζε κάτω από το προσκέφαλό του. Η "Οδύσσεια" εξιστορεί τις περιπλανήσεις του Οδυσσέα κατά την επιστροφή του από την Τροία στην Ιθάκη και την τιμωρία των μνηστήρων. Τα δύο αυτά ποιητικά μνημεία έκαναν το όνομα του Ομήρου αθάνατο. Μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες και διδάσκονται σε σχολεία πολλών ξένων κρατών όπως και στα ελληνικά Γυμνάσια.
ΠΑΝΟΡΜΟΥ
Η Πάνορμος είναι πόλη της Μικράς Ασίας στην Προποντίδα, η κυριότερη στην περιοχή.
Κατά τον 13ο αιώνα- στα χρόνια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας- έγινε η βάση των επιχειρήσεων των Σταυροφόρων εναντίον των Ελλήνων της περιοχής ενώ τον 14ο αιώνα έπεσε στα χέρια των Τούρκων.
Στη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα τον Ιούλιο του 1920, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, η πόλη κατελήφθη από τμήμα του ελληνικού στρατού ως τον Αύγουστο του 1922 που ο ελληνικός στρατός αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την περιοχή ύστερα από την κατάρρευση του μετώπου.










ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ


Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου γεννήθηκε το 1876 στην Τρίπολη και πέθανε το 1936 στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και φιλοσοφία και κοινωνικές επιστήμες στο Βερολίνο και τη Χαϊδενβέργη. Ως εθελοντής πήρε μέρος στον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο και τιμήθηκε με μετάλλια. Υπήρξε
μεγάλη προσωπικότητα στον τομέα της πολιτικής- έγινε πρωθυπουργός δύο φορές το 1924 και το1932,υπουργός, και εκλέχτηκε βουλευτής πολλές φορές - αλλά και της επιστήμης της Κοινωνιολογίας ιδρύοντας το


1908 την "Κοινωνιολογική Εταιρία" .Συνέταξε και υπέγραψε τον Φεβρουάριο του 1922 το "Δημοκρατικό Μανιφέστο", ένα κείμενο στο οποίο καταγγέλλονταν η καταστροφική πολιτική των τότε φιλοβασιλικών κυβερνήσεων στο Μικρασιατικό
ζήτημα, με αποτέλεσμα να περάσει από δίκη και να καταδικαστεί σε τριετή
φυλάκιση. Ήταν αυτός που έβαλε τις βάσεις για την αναδιοργάνωση των μέσων μαζικής μεταφοράς των ταχυδρομείων και των τηλεφώνων. Αναδιοργάνωσε το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ,τις Ανώτατες Γεωπονικές Σχολές και αποφάσισε την ίδρυση του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης(1926). Ανάμεσα στα πιο σημαντικά του έργα συγκαταλέγεται η απόφαση για την ίδρυση της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος η οποία θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των αγροτών.

ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ





Ο Γρηγόριος Δικαίος ή Παπαφλέσσας γεννήθηκε στην
Πολάνη της Μεσσηνίας το 1788 και φοίτησε για μερικά χρόνια

στην ονομαστή σχολή της Δημητσάνας.Έπειτα ασπάστηκε τη μοναχική ζωή και μόνασε για ένα διάστημα στη
μονή της Βελανιδιάς κοντά στην Καλαμάτα. Δεν άργησε όμως να φανεί ότι η μοναστική ζωή ήταν
αντίθετη με τον ατίθασο και εκρηκτικό χαρακτήρα του. Εξαιτίας ενός καυγά αναγκάστηκε να φύγει κρυφά για τη Ζάκυνθο και εκεί συνδέθηκε με κύκλους του Πατριαρχείου και προσπάθησε να γίνει δεσπότης. Έγινε προσωρινά αρχιμανδρίτης και στο μεταξύ μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον συμπατριώτη του Αναγνωστόπουλο. Έτσι οι φιλοδοξίες του άλλαξαν ριζικά.


Με το ψευδώνυμο "Αρμόδιος" στάλθηκε ως απόστολος της Εταιρείας στη Βλαχία.
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης τον διόρισε αργότερα γενικό πληρεξούσιό του, με εντολή να προετοιμάσει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Εκεί κινήθηκε γύρω από δύο στόχους: να μυήσει πολλούς στα μυστικά της Φιλικής Εταιρείας και να επιταχύνει τον Αγώνα. Για τον δεύτερο χρησιμοποίησε κάθε είδους υπερβολές.
Στην άλωση της Καλαμάτας στις 23 Μαρτίου ήταν από τους πρώτους. Η Επανάσταση είχε αρχίσει. Έβγαλα τα ράσα και φόρεσε τη φουστανέλα και μια αρχαιοπρεπή περικεφαλαία. .........















Ξεσήκωνε όλες τις πόλεις της Μεσσηνίας και της Αρκαδίας. Εμψύχωνε, στρατολογούσε, εξέγειρε τα πλήθη, πυρπολούσε ψυχές, διψούσε για πόλεμο, για διαφωνίες...
Πήρε μέρος στη συνέλευση των Καλτετζών, στην Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου και στις 27 Απριλίου του 1823 έγινε υπουργός Εσωτερικών. Αναμφισβήτητα ήταν φλογερός πατριώτης, αλλά ταυτόχρονα φιλόδοξος και εγωιστής. Χαρακτηριστική ήταν η συμμετοχή του στη μάχη στο Μανιάκι(20 Μαΐου 1825) όπου και πέθανε μαζί με όλους σχεδόν τους άνδρες του. Η μάχη ήταν άνιση. Λέγεται μάλιστα πως ο Ιμπραήμ μετά από αυτή την αναμέτρηση αναζήτησε το πτώμα του Παπαφλέσσα, το έστησε όρθιο και το φίλησε. Η προσφορά του Παπαφλέσσα στον απελευθερωτικό αγώνα του έθνους υπήρξε μεγάλη.
ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ



O Περικλής, γιος του Ξανθίππου και ηγέτης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας για περισσότερα από τριάντα χρόνια (461-429π.Χ) γεννήθηκε το 495π.Χ στην Αθήνα, όπου και πέθανε το 429π.Χ, όταν χτυπήθηκε από λοιμό, στα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου. Η δράση του αρχίζει μέσα σε ένα κλίμα αισιοδοξίας που διακατείχε τους συμπολίτες του μετά την καταστολή της περσικής απειλής.
Στον Περικλή, κατά κύριο λόγο, οφείλεται η εδραίωση και η ανάπτυξη της Δημοκρατίας καθώς και η ανάδειξη της Αθήνας σε ναυτική αυτοκρατορία κατά το δεύτερο μισό του 5ουπ.Χ. αιώνα.

Στα επιτεύγματά του που έκαναν την πόλη πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της Ελλάδας συμπεριλαμβάνεται και η ανέγερση των μνημείων της Ακρόπολης με χρήματα που προέρχονταν, κυρίως, από τα ποσά που κατέθεταν στο κοινό ταμείο οι σύμμαχοι των Αθηναίων- γι΄ αυτό και η εποχή του ονομάζεται "Χρυσός αιώνας του Περικλή".

ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΛΑΣΤΗΡΑ


Ο Νικόλαος Πλαστήρας, γνωστός και με την προσωνυμία "Μαύρος Καβαλάρης", γεννήθηκε το 1883 στο Μορφοβούνι της Καρδίτσας. Υπήρξε στρατιωτικός και πολιτικός με έντονη και καθοριστική δράση σε κρίσιμες περιόδους της Νεοελληνικής ιστορίας.

Το 1903 κατατάχτηκε στο στράτευμα ως δεκανέας πεζικού και ως υπαξιωματικός πήρε μέρος στο Μακεδονικό Αγώνα(1905) και το 1909 συμμετείχε, ως μέλος του Στρατιωτικού συνδέσμου, στο κίνημα στο Γουδί. Πρωτεργάτης της επανάστασης του 1922 - ύστερα από την μεγαλύτερη συμφορά του Ελληνισμού στα νεότερα χρόνια - και πρωθυπουργός κατά την ταραγμένη πρώτη μεταπολεμική περίοδο(1945, 1950, 1951-52). Πέθανε πάμφτωχος-δείγμα της ανιδιοτέλειάς του- στην Αθήνα το 1953.
ΡΑΙΔΕΣΤΟΥ
Πόλη της Ανατολικής Θράκης (Ευρωπαϊκή Τουρκία), στις ακτές της Προποντίδας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Υπήρξε επί αιώνες το κύριο λιμάνι που εξυπηρετούσε την περιοχή της Ανδριανούπολης, αλλά άρχισε να παρακμάζει, όταν η Αλεξανδρούπολη, στις ακτές του Αιγαίου, αποτέλεσε κατά 1896 το τέρμα της σιδηροδρομικής γραμμής κατά μήκος του Έβρου. Η σύγχρονη πόλη είναι τοπική γεωργική αγορά και οι κάτοικοί της το 1980 αριθμούσαν τους 52.093.
Κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα, στη θέση της Ραιδεστού, ιδρύθηκε πόλη με την ονομασία Βυσάνθη ενώ η πόλη μετονομάστηκε σε Ραιδεστό τον 1ο π.Χ. αιώνα, όταν έγινε πρωτεύουσα της Θράκης. Από την αρχαία αυτή πόλη σώζονται ερείπια φρουρίου και βρέθηκαν επιγραφές και νομίσματα. ........












Κατά τη Βυζαντινή περίοδο η Ραιδεστός υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα της παράλιας Θράκης. Επί Μιχαήλ Ζ΄ του Δούκα(1071-1078) ήταν σημαντικό κέντρο εμπορίας σίτου. Κατά τα έτη 1073-1074 ο Λογοθέτης του Δρόμου Νικηφόρος ίδρυσε στη Ραιδεστό δημόσια αποθήκη σίτου, θεσπίζοντας και τη μονοπώλησή του. Η πόλη μέχρι τα τέλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας διατήρησε τη ναυτική, την εμπορική και οικονομική της ακμή. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας η επίκαιρη θέση της συντέλεσε στην αύξηση του πληθυσμού της και την οργάνωση κοινοτικού θεσμού. Τον 18ο αιώνα λειτουργούσε ταμείο για την ενίσχυση των φτωχών καθώς και νοσοκομείο και με τη φροντίδα της κοινότητας και των συντεχνιών λειτούργησε σχολείο που το ενίσχυσε οικονομικά ο μητροπολίτης Ηρακλείας Μεθόδιος ο Πέριος και ο μοναχός Νεκτάριος το πλούτισε με τη δωρεά της βιβλιοθήκης του. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή(1922) και την ανταλλαγή των πληθυσμών οι Έλληνες της Ραιδεστού κατέφυγαν στην Ελλάδα και ίδρυσαν τη Νέα Ραιδεστό.
ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ

H Σαλαμίνα που λέγεται και Κούλουρη είναι νησί του Σαρωνικού κόλπου.
Το έδαφός της καλύπτεται από λόφους και οι ακτές της έχουν έντονο διαμελισμό σχηματίζοντας πολλά ακρωτήρια. Η οικονομία της στηρίζεται κυρίως στην αλιεία και στην γεωργία. Η Σαλαμίνα έχει πανάρχαια ιστορία.
Γνωρίζουμε, από τον Όμηρο, πως είχε πάρει μέρος στον Τρωικό πόλεμο αλλά ιδιαίτερα γνωστή έγινε εξαιτίας της ομώνυμης περίφημης ναυμαχίας που έγινε το 480π.Χ. μεταξύ Ελλήνων και Περσών στη θάλασσα που εκτείνεται ανάμεσα στο νησί και στην απέναντι ακτή της Αττικής. Σε αυτήν πήραν
μέρος 378 ελληνικά πλοία επανδρωμένα με



70.000 άνδρες και 1.207 περσικά με 300.000 άνδρες. Οι Έλληνες με τα πλοία τους που ήταν μικρότερα και άρα πιο ευέλικτα- ύστερα από την επιμονή του Θεμιστοκλή-παρέσυραν τα περσικά στο στενό και έπειτα τους επιτέθηκαν.
Η σημασία της νίκης αυτής ήταν μεγάλη, γιατί ύστερα απ΄ αυτήν ο
περσικός στόλος αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την Ελλάδα αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος του στρατού αβοήθητο που και αυτό υποχρεώθηκε ,αργότερα, να γυρίσει πίσω.
ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ



Ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1884. Τελειώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές άφησε την ιδιαί- τερη πατρίδα του και

εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή. Όμως τον κέρδισε η ποίηση. Μελέτησε αρχαίους Έλληνες ποιητές και γοητεύτηκε από την αρχαιότητα.
Ο γάμος του με την Αμερικανίδα αρχαιολόγο Εύα Πάλμερ του έδωσε την δυνατότητα να ζει άνετα κάνοντας πολλά ταξίδια και με τη συμπαράστασή της να προσπαθήσει να πραγματοποιήσει την αναβίωση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, αφού πίστευε πως αυτό θα μπορούσε να φέρει την ηθική και πνευματική ανάπλαση του ατόμου. Έγραψε άρθρα και βιβλία και έκανε δύο παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας στους Δελφούς. Στα ποιητικά του έργα συγκαταλέγονται ο "Λυρικός Βίος", η "Θυμέλη" και άλλα. Πέθανε το 1951 στην Αθήνα.









ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΣΜΟΛΕΝΣΚΙ


Ο Κωνσταντίνος Σμολένσκι που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1842 ήταν στρατιωτικός και πολιτικός και δευτερότοκος γιος του Λεωνίδα Σμολένιτς. Το μικρό του όνομα ανήκε στον παππού του Κωνσταντίνο Αξιώτη ενώ το επώνυμό του θέλησε ο ίδιος αργότερα και το εξελλήνισε σε Σμολένσκης.
Το 1857 εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων από την οποία όμως αναγκάστηκε να αποχωρήσει σχεδόν αμέσως εξαιτίας της ζωηρότητάς του. Το σχετικό διάταγμα υπογράφηκε απ’ τον πατέρα του ο οποίος ήταν υπουργός Στρατιωτικών.
Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Βρυξελλών και μετά την αποφοίτησή του εντάχθηκε στον ελληνικό στρατό ως ανθυπασπιστής πυροβολικού. Προβιβάστηκε σε ανθυπολοχαγό(1864) και έλαβε μέρος στην Κρητική Επανάσταση(1866). Ο Σμολένσκης ανέλαβε και την προεδρία του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου, με τη νομοθετική πρόβλεψη να αναλάβει την αρχηγία του στρατού σε περίπτωση πολέμου. Τέθηκε σε διαθεσιμότητα στις 21-4-1911 και αποστρατεύθηκε στις 27-3-1912. Η πατρίδα τον τίμησε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος. Ο Σμολένσκης είχε παντρευτεί τη Χαριτίνη (1858-1898), λόγια και κόρη του συγγραφέα του "Γεροστάθη" Λέοντος Γ. Μελά, με την οποία απέκτησε τρεις κόρες.
ΣΜΥΡΝΗΣ




Η Σμύρνη είναι Μικρασιατική πόλη που σήμερα ανήκει στην Τουρκία. Είναι χτισμένη στο μυχό του ομώνυμου κόλπου στις δυτικές ακτές της Μ. Ασίας.
Η πόλη χτίστηκε από Ίωνες. Στα ιστορικά χρόνια εγκαταστάθηκαν εκεί Αιολείς, οι οποίοι υποδούλωσαν τους πρώτους κατοίκους της. Αργότερα βρέθηκε, πάλι, στα χέρια των Ιώνων ενώ το 630π.Χ βρέθηκε κάτω από την κυριαρχία των Λυδών. Κατά τον 4ο αιώνα ο Μέγας Αλέξανδρος έχτισε στη θέση της

καινούργια πόλη που γνώρισε μεγάλη ακμή. Αργότερα περιήλθε στην κατοχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, της βυζαντινής αυτοκρατορίας, των Σελτζούκων Τούρκων ώσπου τελικά το 1424μ.Χ έπεσε στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων. Στα νεότερα χρόνια(1770μ.Χ.-1779μ.Χ.-1821μ.Χ.) γνώρισε τη βαρβαρότητα των Οθωμανών με αποκορύφωμα το 1922μ.Χ.


Το Μάιο του 1919 ελληνικά στρατεύματα, σύμφωνα με τη συνθήκη των Σεβρών, αποβιβάζονται στην Σμύρνη για να προστατεύσουν τους Έλληνες κατοίκους της. Μετά όμως από λανθασμένους χειρισμούς της τότε πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της Ελλάδος ο στρατός μας ηττήθηκε(1922), και τον Αύγουστο οι άτακτες ορδές των Τούρκων εισήλθαν στην πόλη και άρχισαν να καταστρέφουν και να λεηλατούν. Πολλοί Έλληνες σφαγιάστηκαν και γλίτωσαν μόνο όσοι πρόλαβαν να ανέβουν στα πλοία που ναυλοχούσαν στο λιμάνι. Δυο μέρες αργότερα οι ελληνικές συνοικίες της πόλης παραδόθηκαν στις φλόγες και έτσι ο ξεριζωμός του ελληνικού στοιχείου

έγινε οριστικός. Καραβάνια προσφύγων ήρθαν στη μητέρα πατρίδα και εγκαταστάθηκαν κάτω από άθλιες συνθήκες σε πρόχειρους καταυλισμούς.
Η ελληνική ιστορία της Σμύρνης διακόπηκε ξαφνικά και άγρια και αυτή η Ελληνίδα νύμφη της Ιωνίας κατέληξε να είναι τουρκική. Και αυτό που εξακολουθεί να μας θυμίζει αυτή τη συμφορά είναι τα δεκάδες τοπωνύμια και ονόματα οδών σε διάφορες περιοχές της πατρίδας μας, κυρίως εκεί όπου εγκαταστάθηκαν, αρχικά, οι πρόσφυγες.














ΙΩΑΝΝΗ ΤΣΙΜΙΣΚΗ


Ο Ιωάννης Τσιμισκής υπήρξε ένδοξος βυζαντινός αυτοκράτορας. Γεννήθηκε στον Πόντο το 925μ.Χ. και ήταν ανιψιός του Νικηφόρου Φωκά. Το 969μ.Χ συνωμότησε με τη γυναίκα του θείου του Θεοφανώ, σκοτώνοντας το Φωκά με την ελπίδα ότι θα έπαιρνε την εξουσία. Η εξουσία ενώ τυπικά περιήλθε στα χέρια των ανήλικων παιδιών της Θεοφανώς Βασίλειο Β΄ και Κωνσταντίνο, ουσιαστικά ασκούνταν από τον ίδιο.

Οι πολεμικές του επιτυχίες εναντίον των Ρώσων, Βουλγάρων, και Αράβων ήταν αξιοθαύμαστες. Μόλις ανέλαβε την εξουσία έστειλε εναντίον των Ρώσων τους στρατηγούς Βάρδα Σκληρό και Πέτρο Φωκά, ενώ λίγο αργότερα εκστράτευσε και ο ίδιος εναντίον τους νικώντας τους στην Πρεσλάβα και αναγκάζοντάς τους να ζητήσουν ειρήνη. Στη συνέχεια στράφηκε εναντίον των Βουλγάρων. Έκανε, επίσης, και δυο εκστρατείες το 974 και 975μ.Χ. εναντίον των Αράβων τους οποίους νίκησε στον Τίγρη ποταμό και στη Συρία. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη το 976μ.Χ.
ΤΣΙΡΟΓΙΑΝΝΗ
Ο Βλάσιος Τσιρογιάννης γεννήθηκε το 1872 στα Κραβασαρά της Αιτωλοακαρνανίας. Ήταν στρατιωτικός με πλούσια δράση. Το 1904 -εποχή του Μακεδονικού αγώνα- έγινε ανθυπολοχαγός και υπηρέτησε ως δάσκαλος στη Στρώμνιτσα σε μια προσπάθεια να διατηρήσει ανέπαφο το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων της Μακεδονίας που κινδύνευε από τη βουλγαρική προπαγάνδα. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους(1912-13), στον Α΄ παγκόσμιο(1914-18) και στη Μικρασιατική εκστρατεία(1919-22). Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1828 με βαθμό αντιστράτηγου.
ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ

Κήρυκας και πρωτομάστορας της ελληνικής ελευθερίας. Γεννήθηκε το 1757 στο Βελεστίνο της Θεσσαλίας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αντώνης Κυριαζής, αλλά υπέγραφε με το ψευδώνυμο Ρήγας Βελεστινλής. Το ψευδώνυμο Ρήγας Φεραίος-που ποτέ δεν είχε χρησιμοποιήσει ο Βελεστινλής- του το έδωσαν οι αρχαΐζοντες μεταγενέστεροι λόγιοι, από την αρχαία πόλη Φεραί, κοντά στην οποία βρισκόταν το χωριό του, το Βελεστίνο. Ο Ρήγας σπούδασε στη Ζαγορά και για μικρό χρονικό διάστημα δίδαξε ως δάσκαλος στα χωριά του Πηλίου. Εγκατέλειψε όμως το επάγγελμά



του, γιατί ήρθε σε σύγκρουση με τους Τούρκους και έγινε αρματολός στον Όλυμπο.
Μετά πήγε στις παραδουνάβιες χώρες και χρημάτισε γραμματικός των ηγεμόνων Υψηλάντη, Μαυρογένους κ.ά.
Εκεί συνέλαβε την ιδέα να προετοιμάσει την εθνική εξέγερση κατά των Τούρκων. Σε αυτό επηρεάστηκε από τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Ίδρυσε μυστική εταιρεία στην οποία μύησε πολλούς πλούσιους και επιστήμονες, επισκόπους και ηγεμόνες, κλέφτες και αρματολούς. Πήρε με το μέρος του ακόμα και τον
Πασβάνογλου, πασά του Βιδινίου. Με τα φλογερά πατριωτικά του ποιήματα ξεσήκωνε τις ψυχές των υποδούλων, ενθουσίαζε τους ραγιάδες και τους προκαλούσε ρίγη συγκίνησης. Τέτοια ποιήματα ήταν ο "Θούριος" κ.ά. Κατόπιν ο Ρήγας έφυγε στη Βιέννη απ’ όπου λογάριαζε να κάνει την έναρξη του σχεδίου του για ένοπλη εξέγερση κατά των τυράννων της πατρίδας. Τύπωσε τη Μεγάλη Χάρτα, η οποία καθόριζε την εδαφική έκταση της Ελλάδας, με σύνορα από τα Καρπάθια όρη έως την Κρήτη και από το Ιόνιο έως τον ............












Εύξεινο Πόντο. Εξέδωσε και το "Πολίτευμα", το οποίο καθόριζε την πολιτική μορφή του νέου κράτους: δημοκρατία με πλήρη δικαιώματα των λαών, δωρεάν παιδεία, κατάργηση της δουλείας,
ελληνική γλώσσα κ.ά. Και ενώ σχεδίαζε να έρθει στην Ελλάδα με σκοπό να προωθήσει το επαναστατικό του υλικό και τις ιδέες του, συνελήφθη μαζί με άλλους 7 σύντρόφους του από την αυστριακή αστυνομία στην Τεργέστη, ύστερα από προδοσία, στις 19 Δεκεμβρίου του 1797 και παραδόθηκε στους Τούρκους οι οποίοι τον στραγγάλισαν στις 24 Ιουνίου του1798,μαζί και τους συντρόφους του- ύστερα από τη φυλάκιση τους στο Βελιγράδι- και έριξαν τα πτώματά τους στο Δούναβη.

Ο σπόρος όμως που ο Ρήγας έσπειρε στις καρδιές των Ελλήνων βλάστησε και έδωσε τους καρπούς του: συνέβαλε αποφασιστικά στην Επανάσταση.
Δίκαια θεωρήθηκε πρωτεργάτης και πρωτομάστορας της ελευθερίας των Ελλήνων. Η πατρίδα τον τίμησε με καλλιμάρμαρο ανδριάντα που έστησε μπροστά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ



Με τον όρο Φιλέλληνες χαρακτηρίζουμε όλους εκείνους τους ξένους που από αγάπη προς την Ελλάδα, βοήθησαν αυτή κατά τον Αγώνα του 1821,είτε ηθικά είτε υλικά είτε πολεμώντας στο πλευρό των επαναστατημένων Ελλήνων .( Βέβαια το φαινόμενο του Φιλελληνισμού έχει ευρύτερα χρονικά όρια. Ήδη ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος χρησιμοποιεί τον όρο Φιλέλλην αναφερόμενος στον Αιγύπτιο Φαραώ ?μασι. Επίσης κατά τα χρόνια των Ελληνιστικών βασιλείων πολλοί βασιλείς χρησιμοποιούν τον όρο ως προσωνύμιο).
Οι πρώτοι Φιλέλληνες που πήραν μέρος σε μάχες στην κυρίως Ελλάδα ήταν το σώμα των 200 Γερμανών από τη Βυρτεμβέργη με αρχηγό το
λοχαγό Λίνσιγκ. Διάσημοι Φιλέλληνες ήταν ο λόρδος Βύρων, ο Φαβιέρος, ο Μάγιερ, ο ?στιγξ, ο Εϋνάρδος, ο Σανταρόζα,ο οποίος έπεσε νεκρός στη Σφακτηρία(26 Απριλίου 1825) και πολλοί άλλοι. Περίφημο έγινε και το τάγμα των Φιλελλήνων που πολέμησε μαζί με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο στην άτυχη μάχη του Πέτα(Ιούνιος 1822).
Η ελληνική πολιτεία τίμησε τους Φιλέλληνες με το να ονομάσει οδούς και πλατείες προς τιμή τους ή ανεγείροντας μνημεία όπως στον Κήπο των Ηρώων στο Μεσολόγγι.
ΦΛΕΜΙΝΓΚ





O Αλεξάντερ Φλέμινγκ, ιατρός μικροβιολόγος από την Αγγλία συνέδεσε το όνομά του με την ανακάλυψη της πενικιλίνης. Γεννήθηκε το 1881 και πέθανε στο Λονδίνο το 1955. Εργάστηκε στο Κέντρο Εμβολίων του νοσοκομείου Saint Mary και εκεί έκανε

σημαντικές ανακαλύψεις: το 1922 ανακαλύπτει τη λυσοζύμη, μια αντιμικροβιακή ουσία ,και το 1928 από ένα τυχαίο γεγονός (είχε αφήσει μια ιατρική πλάκα έξω από το ψυγείο
και παρατήρησε πως αναπτύχθηκε μούχλα) ανακάλυψε τις αντιβιοτικές
ιδιότητες των αποικιών του
Penicillum notatum, αφού εντόπισε την πενικιλίνη. Ένα έτος μετά δημοσίευσε τα αποτελέσματα των ερευνών του αλλά μόνο κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου έγινε εφικτό να εφαρμοστεί με ικανοποιητικά αποτελέσματα η ανακάλυψή του η οποία έσωσε πολλούς χιλιάδες ανθρώπους από βέβαιο θάνατο. Το 1945 τιμήθηκε μαζί με δύο άλλους επιστήμονες που εργάστηκαν πάνω στην ίδια ανακάλυψη με το βραβείο Νόμπελ της ιατρικής.









ΦΩΚΙΩΝΟΣ
Αθηναίος στρατηγός, πολιτικός και ρήτορας(402-317π.Χ), γιος του Φώκου, μαθητής του Πλάτωνα, φίλος του Ξενοκράτη ,υποστηρικτής του Αισχίνη και αντίπαλος του Δημοσθένη.
Ήταν πολύ δημοφιλής και αξιοσέβαστος γι ΄αυτό εκλέχτηκε στρατηγός 45 φορές. Όταν ο Νικάνωρ κατέλαβε τον Πειραιά (319π.Χ) και συνεννοήθηκε με το γιο του Πολυπέρχοντος, Αλέξανδρο που είχε στο μεταξύ καταφθάσει στην Αθήνα με αρκετό στρατό για να καθυποτάξουν μαζί τους Αθηναίους, ο ρήτορας Αγνωνίδης κατηγόρησε το Φωκίωνα για προδοσία.
Ο στρατηγός καταδικάστηκε σε θάνατο και η ποινή εκτελέστηκε με κώνειο και το πτώμα του εγκαταλείφθηκε άθαφτο έξω από τα όρια της Αθηναϊκής Πολιτείας. Αργότερα οι Αθηναίοι μετάνιωσαν για την πράξη τους αυτή, όταν διαπίστωσαν ότι ο Φωκίων κατηγορήθηκε άδικα και το 304/305π.Χ. ανήγειραν ανδριάντα, που βρίσκεται- σήμερα στο Μουσείο του Βατικανού στη Ρώμη και καταδίκασαν σε θάνατο το συκοφάντη του.
Ο Φωκίων διακρίθηκε για την ανδρεία του και τη σύνεσή του αλλά και για τη δικαιοσύνη, την εντιμότητά και την αφιλοκέρδειά του, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν εύπορος.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ



Γεννήθηκε στην Καστοριά το 1772, μεγάλωσε όμως στη Ρουμανία όπου και πέθανε το 1847.Φοίτησε στην ελληνική Σχολή του Βουκουρεστίου και στη συνέχεια στην Ιταλία ιατρική, φιλολογία ,νομικά και πολιτικές επιστήμες.
Επιστρέφοντας στη Ρουμανία, κατέλαβε ανώτερα αξιώματα στις αυλές των ηγεμόνων της Βλαχίας και Μολδαβίας. Διαπνεόταν από πατριωτικά αισθήματα, και υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρείας προπαγανδίζοντας τη δράση της στους κατοίκους των Επτανήσων. Μετά το τέλος της Επανάστασης του 1821, απογοητευμένος από την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα γύρισε στην Τρανσυλβανία όπου επιδόθηκε
στη λογοτεχνία. Έγινε γνωστός από τις μελέτες του και συγγραφές του για το γλωσσικό ζήτημα αλλά και για τα ποιήματά του τα οποία ,αν και δεν ήταν ιδιαίτερης αξίας διαβάστηκαν πάρα πολύ, ίσως εξαιτίας της δημοτικής γλώσσας που χρησιμοποιούσε.
Στα έργα του συγκαταλέγονται η "Γραμματική της ομιλουμένης", ο "Αχιλλεύς" κ.α. Επίσης μετέφρασε Όμηρο, Ηρόδοτο και Σαπφώ.

Ποίημα: Η άνοιξ΄ είδες, πέρασε, / το καλοκαίρι γέρασε, / χειμώνιασε, και πάει./ Και τώρ ΄απελπισμένα / τα πρώην ανθισμένα / το χιόνι τα χτυπάει. / Τα χόρτα εξηράνθηκαν / και τα άνθη εμαράνθηκαν, / γυμνώθηκεν η γη.
/ Το κάλλος της εσβήσθη, / το χάος εβυθίσθη / στην πρώτη του πηγή.//
Ταλαίπωρη νεότητα! / Ιδέ, τι ματαιότητα, / το κάλλος απερνάει / και τα άνθος της καλής μας / και τρυφερής ζωής μας / μονόφορα γηρνάει.
/ Λοιπόν, μη συναρπάζεσαι, / στο μέλλον μη ξιπάζεσαι, / μόν στέργε το παρόν. / Και όσο σ΄άνθος είσαι, / ευφραίνου, χαίρου, ζήσε, / μη χάνεις τον καιρόν.













ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
Υπήρξε μια από τις σημαντικότερες εκκλησιαστικές και πνευματικές μορφές της Εκκλησίας της Ελλάδος κατά τους Νεότερους χρόνους. Γεννήθηκε το 1868 στη Μάδυτο της Αν. Θράκης και σπούδασε στην Ιερατική Σχολή της Κωνσταντινούπολης .Υπηρέτησε ως καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσόλυμα μέχρι το 1909 και κατόπιν ως καθηγητής της εκκλησιαστικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το κίνημα του 1922( Πλαστήρας-Γονατάς- Φωκάς) αξίωσε την εκλογή του ως Μητροπολίτη Αθηνών αλλά ο ίδιος έθεσε την εκλογή του υπό την έγκριση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και προώθησε την αναδιοργάνωση της με τη θέσπιση νέου καταστατικού χάρτη(1923).Παράλληλα με την ιερατική του δραστηριότητα ανέπτυξε και πλούσια συγγραφική δράση.
Πέθανε το 1938.
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ

Γεννήθηκε το 1867 στην Τριγλία της Προποντίδας. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης(1884-1891) και υπηρέτησε ως αρχιδιάκονος του μητροπολίτη Μυτιλήνης Κωνσταντίνου Βαλιάδη ο οποίος αναδείχτηκε οικουμενικός πατριάρχης ως Κωνσταντίνος Ε. Το 1902 χειροτονήθηκε μητροπολίτης Δράμας(1902-1910). Οι αγώνες
του εναντίον της βουλγαρικής προπαγάνδας και για την τόνωση του εθνικού φρονήματος των συμπατριωτών του ενόχλησαν την Υψηλή Πύλη η οποία απαίτησε από το Πατριαρχείο την ανάκλησή του. Η μετάθεσή του στη Μητρόπολη Σμύρνης(11 Μαρτίου 1910) υπήρξε καθοριστική για τη μετέπειτα δράση του.

Εκεί συνέχισε την εθνική του δραστηριότητα με αποτέλεσμα να διωχτεί από τις τουρκικές αρχές της περιοχής. Με την κατάρρευση του Μικρασιατικού μετώπου το 1922 και πριν την είσοδο την τουρκικών στρατευμάτων στην πόλη, ενώ είχε τη δυνατότητα να την εγκαταλείψει για να σωθεί, εντούτοις παρέμεινε κοντά στο ποίμνιό του και τελικά συνελήφθη από τον φρούραρχο Νουρεντίν πασά -μετά το τέλος της θείας λειτουργίας στο ναό της Αγίας Φωτεινής-και παραδόθηκε στον εξαγριωμένο τουρκικό όχλο από τον οποίο βρήκε τραγικό θάνατο, αφού βασανίστηκε φρικτά.
Ο εθνομάρτυρας ιεράρχης υπήρξε μια από τις μεγάλες πνευματικές και εθνικές φυσιογνωμίες του Γένους μας.
ΨΗΛΟΡΕΙΤΟΥ
Ο Ψηλορείτης ή Ίδη είναι το υψηλότερο βουνό της Κρήτης , στο κέντρο περίπου του νησιού, με υψηλότερη κορυφή τον Τίμιο Σταυρό(2.456μ). Υψώνεται στο όρια των νομών Ρεθύμνου και Ηρακλείου. Κατά τους αρχαίους χρόνους το βουνό ονομαζόταν Ίδη ή Κρήσσα ή Κρητική ή Κορυβαντίς. Από το Μεσαίωνα άρχισε να ονομάζεται Όρος, Ψηλορείτης και Υψηλόν Βουνόν.
Η ονομασία Ίδη που απαντά πολλές φορές στον Όμηρο, προέρχεται από τη μητέρα
του Μίνωος του νεώτερου, Ίδη, σύζυγο του βασιλιά της Κρήτης Λυκάστη. Υποστηρίζεται επίσης ότι προέρχεται από την ομώνυμη νύμφη, την κόρη του βασιλιά Μελισσέως, η οποία μαζί με την αδελφή της Αδράστεια ανέθρεψαν το μικρό Δία, που τον εμπιστεύτηκε σε αυτές η μητέρα του Ρέα.
Ο Ψηλορείτης είναι βουνό χωρίς πλούσια βλάστηση.
Μόνο οι ανατολικές και λιγότερο οι νότιες πλαγιές του καλύπτονται από δάση με βελανιδιές, λίγα έλατα, πεύκα, αγριοκερασιές κ.ά. Στις βορειοανατολικές πλαγιές του και σε υψόμετρο 1.100-1200 μ σχηματίζεται το οροπέδιο της Νίδας. Εδώ βρίσκεται και το Ιδαίον ?ντρον ,όπου, κατά τη μυθολογία, ανατράφηκε ο Δίας, κρυφά από τον πατέρα του Κρόνο.

Κατηγοριοποίηση υλικού και στατιστικές παρατηρήσεις
Από την κατηγοριοποίηση των οδωνυμικών με τα οποία ασχοληθήκαμε παρατηρήσαμε ότι τα ονόματα προσώπων υπερτερούν αριθμητικά όπως υποθέταμε. ?λλωστε τα πρόσωπα είναι αυτά που γράφουν ιστορία μέσα από τη δράση τους που άλλοτε έχει θετικές και άλλοτε αρνητικές συνέπειες.
Από το δεύτερο γράφημα παρατηρούμε πως πρόσωπα με πολιτικοστρατιωτική δράση και προσφορά υπερτερούν ελαφρά πράγμα που δείχνει τους πολλούς πολιτικούς και ευρύτερα εθνικούς αγώνες που έδωσαν οι πρόγονοί μας για να φτάσουμε εδώ σήμερα, χωρίς, βέβαια, να παραγνωρίζεται και η προσφορά των υπολοίπων. Ας μην ξεχνάμε πως πολλές φορές τα όρια προσφοράς ενός προσώπου δεν περιορίζονται σε ένα τομέα αλλά διατρέχουν πολλούς τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Στο τρίτο γράφημα βλέπουμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία των τόπων που ναγράφονταν στις πινακίδες των δρόμων με τους οποίους ασχοληθήκαμε βρίσκονται στη Μικρά Ασία και Ανατολική Θράκη. Και από τις πληροφορίες που πήραμε κατά την έρευνά μας καταλάβαμε- κάποιοι, ήδη, γνωρίζαμε- ότι στην περιοχή μας ήρθαν και εγκαταστάθηκαν κυνηγημένοι άνθρωποι από τις παραπάνω περιοχές μετά τη Μικρασιατική καταστροφή(1922) και κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών που επακολούθησε και ένας τρόπος για να θυμίζει σε όλους μας αυτή τη συμφορά και τις "Χαμένες πατρίδες" είναι η αναγραφή των ονομάτων αυτών των περιοχών στους δρόμους της πόλης μας.









Εντοπισμός των τοπωνυμίων
στο χάρτη
Προσφυγικές κατοικίες στον
Άγιο Παντελεήμονα











Στο τελευταίο γράφημα παρατηρούμε σε ποιες ιστορικές περιόδους εντάσσεται το υλικό μας. Τα περισσότερα ονόματα προέρχονται από τα νεότερα χρόνια της ελληνικής ιστορίας.
Οι δρόμοι στο ΧΘΕΣ και
στο ΣΗΜΕΡΑ

Γεια σας. Είμαι η οδός Ανδρούτσου στο Κερατσίνι και θα σας πω την ιστορία μου, πως δημιουργήθηκα και πως ήταν πριν δημιουργηθώ εγώ.
Κατ’ αρχήν όμως να πούμε ότι το όνομά μου οφείλεται στο μεγάλο ήρωα της επανάστασης του 1821, Οδυσσέα Ανδρούτσο. Όλοι ξέρουμε τι έκανε για την Ελλάδα και γι’ αυτό τον τιμούμε και με αυτόν τον τρόπο, δίνοντας δηλαδή το όνομά του σε μια οδό της πόλης μας. Στη βάπτισή μου είχε πολύ κόσμος. Ήρθε ο δήμαρχος της πόλης, πολιτικοί και πνευματικοί άνθρωποι του τόπου αλλά και πολλοί πολίτες.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από πολύ παλιά, γύρω στο 1950. Τότε υπήρχαν λίγα σπίτια, μονοκατοικίες κυρίως, κι ένα δάσος με πολλά δέντρα. Εγώ ήμουν στενός, με χαλίκια και χώμα.
Τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν ήταν πραγματικά ελάχιστα. Οι κάτοικοι μετακινούνταν με το τραμ και με τα πόδια τους. Όσο περνούσαν τα χρόνια, τα σπίτια και οι κάτοικοι αυξάνονταν. Έτσι καλυτέρευαν κι εμένα. Με διάνοιξαν και με έστρωσαν με άσφαλτο. Τα σπίτια που άρχισαν να χτίζονται ήταν πολυκατοικίες και πολυτελή διαμερίσματα και τα μεταφορικά μέσα που άρχισαν να κυκλοφορούν ήταν πολλά, όπως αυτοκίνητα, μηχανάκια, λεωφορεία. Μου φύτεψαν ακόμη πολλά δέντρα και με φώτισαν με πολλά φώτα.
Η μεγαλύτερη αλλαγή που μου συνέβη, είναι ότι τα παλιά χρόνια τα παιδιά ασχολούνταν μαζί μου ενώ τώρα όχι. Χαιρόμουν να παίζουν επάνω μου, ν’ ακούω τα γέλια και τις φωνές τους. Ακόμα και οι μεγάλοι άνθρωποι κάθονταν δίπλα μου, στα πεζοδρόμια, και μίλαγαν με τις ώρες. Τώρα όμως νιώθω μοναξιά, γιατί όλοι κλείνονται μέσα στα σπίτια τους. Παρόλα αυτά, πρέπει να πω ότι οι γείτονες με φροντίζουν ακόμη και σήμερα πολύ. Με κρατούν καθαρό, με σκουπίζουν και μου ασβεστώνουν τα πεζοδρόμια αρκετά συχνά.
Το κακό είναι ότι παρκάρουν πάνω μου πολλά αυτοκίνητα και με κουράζουν.










ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Πριν πάρα πολλά χρόνια ήμουν ένας απλός λόφος με λίγα δέντρα. Στα χρόνια της Επανάστασης του 1821, πατήσανε πάνω μου ήρωες και με πότισαν με το αίμα τους. Με πάταγαν άλογα και κάρα και είχα λίγα σπίτια. Πιο μετά φτιάχτηκε- σε ανάμνηση του Γεωργίου Καραϊσκάκη που έδρασε στην περιοχή μας με τα παλικάρια του(1827), και προς τιμή του Αγίου Γεωργίου- ένα μικρό εκκλησάκι.
Έπειτα από χρόνια(περίπου το 1875) μου πρόσθεσαν κι άλλο βάρος, γιατί χτίσανε μεγαλύτερη εκκλησία και κάποια σπίτια. Πολλοί κάτοικοι της περιοχής αλλά και από πιο μακριά, έρχονταν να κάνουν τον περίπατό τους και να προσκυνήσουν τον ?γιο. Ύστερα από μεγάλο χρονικό διάστημα η περιοχή πήρε τα πάνω της, φτιάχτηκαν δρόμοι και μεγαλύτερα κτίρια Περνούσαν περισσότερα άτομα από πριν. Μου προσθέσανε κι άλλο βάρος φυτεύοντας κι άλλα δέντρα και χτίζοντας καινούργια εκκλησία στη θέση της παλιάς. Μου βάλανε κι ένα σιντριβάνι. Δημιουργήσανε καταστήματα και έτσι η περιοχή έγινε πιο σημαντική από πριν. Το κακό είναι όμως ότι από τον καιρό που φτιάχτηκαν οι γύρω δρόμοι έχω ρύπανση απ΄τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια. Επίσης παίρνω βάρος από την περισσότερη πίσσα που μου προσθέτουν.
Ταονόματατων δρόμων του
Αύριο
Κατά την αρχαιότητα οι Αθηναίοι στην προσπάθειά τους να προσανατολίζουν τους διαβάτες είχαν τοποθετήσει σε διασταυρώσεις των δρόμων τους στήλες με την κεφαλή του θεού Ερμή, τις γνωστές σε όλους μας "Ερμαί".
Αρκετάαργότερα έχουμε τα ονόματα των πρώτων αρχαίων Ελλήνων επιστημόνων, πολιτικών, στρατηγών, φιλοσόφων- άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην ανάπτυξη της καλλιέργειας της ψυχής, του ανθρώπινου νου, στη βελτίωση της κοινωνικής ζωής- αλλά και των αγωνιστών της Επανάστασης του 1821 οι οποίοι τονώνοντας το ηθικό των συμπατριωτών τους κατάφεραν να τους οδηγήσουν στην κατάκτηση της πολυπόθητης Λευτεριάς, ύστερα από σκλαβιά 400 χρόνων. Στη διάρκεια των χρόνων που ακολούθησαν στα ήδη τιμώμενα πρόσωπα προστέθηκαν και άλλα με εξίσου σημαντική προσφορά.
Σήμερα μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε τα θετικά πρότυπα της εποχής μας; Επηρεαζόμαστε από άτομα επιφανή, με κύρος, με δύναμη, άτομα που έχουν προσφέρει στον πολιτικό, πολιτιστικό και κοινωνικό τομέα, όπως πολιτικούς καλλιτέχνες, διανοούμενους που έχουν χαρίσει στους ανθρώπους ευημερία, ψυχαγωγία και πνευματική καλλιέργεια;
Είναι θετικό τα πρότυπα των περασμένων εποχών να παραμένουν στη θέση τους και κάθε φορά να μας θυμίζουν τους δικούς τους αγώνες και τα δικά τους πολύτιμα έργα που θα μείνουν ανεξίτηλα στους αιώνες; Σε παλιότερες εποχές τα πρόσωπα αναδεικνύονταν από τα προσωπικά τους κατορθώματα. Σήμερα όμως που οι καταστάσεις έχουν αλλάξει πολύ και η τεχνολογία έχει εισβάλλει για τα καλά στη ζωή μας η δημοσιότητα και κατά συνέπεια η αναγνωρισημότητα πετυχαίνεται χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Μέσα από τα παράθυρα της τηλεόρασης η σημερινή νεολαία γνωρίζει, πολλές φορές, ανθρώπους ασήμαντους ως προς την προσφορά τους, χωρίς κύρος και πνευματικότητα με αποτέλεσμα να δημιουργεί λανθασμένα πρότυπα. Η επιρροή που ασκείται από τα ΜΜΕ κάνει τους νέους να λατρεύουν και να εξυμνούν αυτούς .....









τους ανθρώπους και να τους τοποθετούν στην ίδια θέση με εκείνους που για ολόκληρα χρόνια αγωνίζονταν να προσφέρουν στην πατρίδα τους. Έτσι με βάση αυτό το σκεπτικό τα μελλοντικά ονόματα στους δρόμους θα δίνονται ανάλογα με την επιρροή που ασκούν τα ΜΜΕ. Επομένως θα είναι περισσότερο ονόματα κοσμικών, καλλιτεχνών(ηθοποιών, τραγουδιστών κ .α) Ωστόσο υπάρχει και μια άλλη εκδοχή που στηρίζεται στον εσωτερικό κόσμο των παιδιών και αυριανών ενηλίκων. Ίσως τα σημερινά τους όνειρα και οι προσδοκίες τους να χαραχτούν στους δρόμους του αύριο.
Η ανάγκη για περισσότερη ουσιαστική ελευθερία ίσως τα οδηγήσει αύριο τα ονοματίσουν τους δρόμους με όλα τα στοιχεία που αποτελούν τη φύση, κάθε έμβιο ή άβιο οργανισμό, τη γη, το νερό, τον αέρα, τον ουρανό, τα πουλιά, τα δέντρα, τα αστέρια, το γρασίδι, κ.α, φανερώνοντας με αυτόν τον τρόπο την αισιοδοξία τους για έναν καλύτερο, ένα καινούργιο αυριανό κόσμο. Το μέλλον βρίσκεται στα χέρια των παιδιών. Αυτά θα αποφασίζουν αύριο για όσα αφορούν την πατρίδα τους. Θα παίρνουν αποφάσεις που θα έχουν τις ρίζες τους στο σήμερα. Επομένως τα μελλοντικά ονόματα των δρόμων θα είναι παρμένα από τα όνειρα, τις φιλοδοξίες, τις επιθυμίες αλλά και τις επιρροές που δέχεται ένα παιδί του σήμερα.
Ο " Γαλαξίας"
Ο σχεδιασμός αυτής της ιδεατής συνοικίας και η ονοματοθεσία της είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας που κάναμε να καταφέρουμε να δούμε μέσα στα μάτια των παιδιών- συμπεριλαμβανομένων και των δικών μας - τα όνειρά τους και τις προσδοκίες τους που παραμένουν αφανέρωτες. Ενώ η φαντασία τους οργιάζει διάφοροι παράγοντες δεν την αφήνουν να φανεί σε όλο της το μεγαλείο παραμένοντας υπόδουλη των συνθηκών που επικρατούν.
Εμείς, βρισκόμενοι οι ίδιοι στο ρόλο του μαθητή και ευρύτερα του παιδιού, αγγίξαμε τα όνειρα των συνομηλίκων μας και δημιουργήσαμε μια ιδεατή συνοικία με μια ασυνήθιστη, φανταστική μορφή που ίσως δε δημιουργηθεί ποτέ στον κόσμο και αυτό γιατί, παρακολουθώντας τις εξελίξεις της καθημερινότητας, πείθουμε όλο και περισσότερο τους εαυτούς μας πως όλα βαδίζουν σε ένα δρόμο όπου η ευτυχία και οι χαρούμενες στιγμές τείνουν να μειωθούν.
Σε αυτόν λοιπόν το μη αληθή χάρτη η φαντασία καλπάζει, ενώ μια μελωδία αγγίζει τις ευαίσθητες πτυχές των ανθρώπων. Οι δρόμοι σου δημιουργούν ένα συναίσθημα χαράς και σε απελευθερώνουν από κάθε είδους δεσμά. Νιώθεις πως δε βρίσκεσαι, πλέον, πάνω στη Γη. Τα ασυνήθιστα ονόματα των δρόμων προερχόμενα


από την απεραντοσύνη του σύμπαντος σου δημιουργούν την επιθυμία να πετάξεις στον ουρανό, να ταξιδέψεις σε άλλους άγνωστους ανεξερεύνητους κόσμους μακριά από την καθημερινότητα με τα τόσα προβλήματά της.
Ήδη από τα παλιά χρόνια ως και σήμερα οι δρόμοι μας "στολίζονται" με ονόματα θρυλικά που άφησαν μια μεγάλη ιστορία και προσφορά πίσω τους. Εμείς σχεδιάσαμε μια καινούργια, πρωτοποριακή συνοικία με διαφορετικά ονόματα απ΄αυτά που ήδη υπάρχουν. Χαράξαμε ονόματα που μας χαρίζουν γαλήνη, αισιοδοξία για έναν κόσμο ειρηνικό, ονόματα που μας προτρέπουν να ανοίξουμε τα φτερά μας να σπάσουμε τα όρια και τα σύνορα του κόσμου. Δημιουργήσαμε μια συνοικία μέσα από τα μάτια των παιδιών αφού αυτά είναι τα μάτια της αλήθειας,
της αγάπης και της καλοσύνης! Δημιουργήσαμε το δικό μας...Γαλαξία!





Περιήγηση στα ονόματα των
δρόμων του Γαλαξία μας
  • Αιγόκερου
  • Ανδρομέδας
  • Άρη
  • Αρκτούρου
  • Αστέρος
  • Αφροδίτης
  • Βέγα
  • Βοώτη
  • Δία
  • Διδύμων
  • Δράκοντος
  • Ήλιου
  • Ηνιόχου
  • Ισημερινού
  • Ιχθύων
  • Καινοφανούς Αστέρος
  • Κασσιόπης
  • Κάστορος
  • Κενταύρου
  • Κριού
  • Κρόνου
  • Κύκνων
  • Λέοντος
  • Λύρας
  • Μεγάλης ?ρκτου
  • Μεγάλου Κυνός
  • Νεφελώματος του Τριγώνου
  • Ουρανού
  • Παρθένου
  • Περσέως
  • Πλειάδων
  • Πλούτωνα
  • Πολικού Αστέρος
  • Πολυδεύκη
  • Ποσειδώνος
  • Σείριου
  • Σελήνης
  • Σκορπιού
  • Σταυρού
  • Ταύρου
  • Τοξότου
  • Υδροχόου
  • Ωρίωνος










Το γλωσσάριο
της "οδού"
  • Οδικός, η, ο (επ) = αυτός που αναφέρεται στις οδούς, στους δρόμους.
  • Οδικώς(επιρρ) = μέσω του οδικού δικτύου, με αυτοκίνητο.
  • Οδοιπορία, η = η μεγάλου μήκους πορεία, το περπάτημα.
  • Οδοιπορικά, τα = τα χρήματα για τη μετάβαση από έναν τόπο σ΄ άλλον
    με κάποιο συγκοινωνιακό μέσο.
  • Οδοιπόρος (ο ,η) ουσ = αυτός που ταξιδεύει πεζός.
  • Οδοιπορώ= κάνω οδοιπορία// ταξιδεύω. Ουσ: ο οδοιπόρος.
  • Οδοκαθαριστής, ο = αυτός που καθαρίζει τους δρόμους και γενικά τους
    δημόσιους χώρους.
  • Οδομαχία, η = η μάχη που γίνεται μέσα στους δρόμους μιας κατοικημένης
    περιοχής.
  • Οδοποιία, η = η εργασία που γίνεται για την κατασκευή ή την επιδιόρθωση
    δρόμων( ουσ. ,)
  • Οδοποιός, ο = ο κατασκευαστής δρόμων.
  • Οδός= ουσ.(η) κάθε δρόμος που έχει κάποιο όνομα// μεταφ. Ο τρόπος,
    η μέθοδος.
  • Οδόσημο, το= πινακίδα που υπάρχει στους δρόμους και δείχνει τις οδούς
    και τις αποστάσεις σε χιλιόμετρα.
  • Οδόστρωμα, το= η διαμορφωμένη επιφάνεια δρόμου ή πλατείας.
  • Οδοστρωτήρας, ο= όχημα με κυλίνδρους στη θέση των τροχών, χρησιμοποιούμενο στην οδοποιία.
  • Οδόφραγμα, το= πρόχειρο οχύρωμα (από ξύλα, πέτρες κλπ.) που κλείνει
    το δρόμο.
Πηγές:
Βουγιούκα, Μάρω, και Βασίλης Μεγαρίδης. Οδωνυμικά της Αθήνας,
Αθήνα: Δήμος Αθηναίων. Πολιτισμικός οργανισμός.

Διαδίκτυο Εγκυκλοπαίδειες:

Για σας παιδιά
Ελλαδική
Θησαυρός Γνώσεων
Νέα Δομή
Πάπυρους Λαρούς Μπριτάνικα
Υδρία
Υδρόγειος

Επιτόπια φωτογράφηση
Ιστοσελίδα: weblab bgr/ ek/Athens. Archae/page 173 htm
Κουτελάκη,Χ. , Λεύκωμα Δήμου Κερατσινίου, Αθήνα 1994.
"Μαθητεία". Μονοτονικό λεξικό της Δημοτικής. Εκδ, Γιάννη Ρίζου.
Μπονάρ, Αντρέ: Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Ιστορική βιβλιοθήκη Θεμέλιο.
Οδύσσεια, ? Γυμνασίου.
"Πατριδογνωσία", ένθετο εφημερίδας " Έθνος"
Πρακτικά συνεδριάσεων Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Κερατσινίου:

  • 6η συνεδρίαση/ 16 Μαρτίου 1998
  • 8η συνεδρίαση/ 25 Απριλίου 2000
  • 22η συνεδρίαση/ 21 Νοεμβρίου 2000
  • 28η συνεδρίαση/ 27 Δεκεμβρίου 2001

Προφορικές συνεντεύξεις
Τσουτάκος, Π., Ιστορία του Κερατσινίου(τόμος 3ος ), Αθήνα 1986.


RSS 2.0 [?]

Espace privé

Site réalisé avec SPIP
Template GPL Lebanon 1.9