Σχολική Βιβλιοθήκη

© septembre 2005


Γάμος Κάδμου και Αρμονίας

mardi 21 décembre 2004, par Αναστάσιος Δ. Στάμου

Toutes les versions de cet article :

  • ελληνικά

Ο Γάμος Κάδμου και Αρμονίας ως πρότυπον των Ελλήνων

α) Το Ιστορικόν υπόβαθρον

Βρισκόμαστε σε μία μακρινή εποχή, κατά την οποίαν Έλληνες μεταβαίνουν σε όλες τις ακτές της Μεσογείου (Κιλικία, Φοινίκη, Παλαιστίνη, Αίγυπτο, Λιβύη, Ιταλία), δημιουργώντας σπουδαίες πόλεις και μεταφέροντας τον Πολιτισμό τους (Γράμματα, Επιστήμες). Μεγάλες προσωπικότητες με ανθρώπινη ακολουθία διασχίζουν τα πελάγη (Πελασγοί), ονομάζουν Χώρες και κτίζουν Πόλεις με Ελληνικά Ονόματα. Αυτοί οι Ηγέτες και Εκπολιτιστές καθίστανται έως και λατρευόμενα πρόσωπα από τους μεταγενεστέρους εντοπίους πληθυσμούς της Ανατολής (¶πις - Σέραπις, Βήλος - Βάαλ, κτλ.).
«Έπαφος δε βασιλεύων Αιγυπτίοις ...κτίζει πόλιν Μέμφιν, και τεκνοί θυγατέρα Λιβύην. Λιβύης δε και Ποσειδώνος γίγνονται παίδες δίδυμοι Αγήνωρ και Βήλος» (Απολλόδωρος Β΄, Ι 4). Ο Έπαφος υιός της Ιούς από το ¶ργος και ο Ακτίς από την Ρόδο μεταβαίνουν στην Αίγυπτο, οικοδομώντας την Μέμφιδα και την Ηλιούπολιν αντιστοίχως. «Ακτίς ο Ηλιάδης εις Αίγυπτον απάρας έκτισε την Ηλιούπολιν ... Οι δ’ Αιγύπτιοι έμαθον παρ’ αυτού τα περί την Αστρολογίαν (Αστρονομίαν) θεωρήματα». Αθηναίοι επίσης κτίζουν εκεί την πόλιν Σάϊδα. (Διόδωρος Σικελ. Ε΄.57). Απόγονοι του Επάφου είναι, ο εγγονός του Αγήνωρ ο οποίος μεταβαίνει στην Φοινίκη «κα’κεί μεγάλης ρίζης εγένετο γενάρχης», καθώς επίσης οι δισέγγονοί του από τον Βήλο, ο Αίγυπτος και ο Δαναός. Ο δεύτερος μέσω Ρόδου επιστρέφει στο ¶ργος, μετά τον Κατακλυσμό του Δαρδάνου.

Πράγματι μεσολαβεί στο ξεκίνημα της γνωστής Ηρωικής μας Εποχής, στα μέσα της τετάρτης π.Χ. χιλιετίας, μια σημαντική καταστροφή των παραλίων της Ελλάδος.
«...Το γαρ εν τω πόντω πέλαγος ...μέχρι τοσούτου πεπληρώσθαι διά των εισρεόντων ποταμών, μέχρις ότου ...το ρεύμα λάβρως εξέπεσεν εις τον Ελλήσποντον, και πολλήν μεν της Ασίας της παρά θάλατταν επέκλυσεν, ουκ ολίγην δε και της επιπέδου γης εν τη Σαμοθράκη θάλατταν εποίησε...ως και πόλεων κατακεκλυσμένων. Της δε θαλάττης αναβαινούσης αεί μάλλον...».
Ο Διόδωρος Σικελιώτης περιγράφει στο Ε΄.47 Βιβλίον της Ιστορικής Βιβλιοθήκης του, «περί των κατά την Ελλάδα και το Αιγαίον πέλαγος κειμένων, την αρχήν από της Σαμοθράκης ποιησάμενος», αναλυτικώτατα τον Κατακλυσμόν εκείνο, κατά τον οποίον τα ύδατα των ποταμών που χύνονταν στον Εύξεινο Πόντο επλήθυναν τόσο, ώστε τον υπερχείλισαν (ενώ ήταν κλειστός σαν λίμνη), με συνέπεια να κατακλυσθούν από την αναβαίνουσα θάλασσα πόλεις και στεριές παραθαλάσσιες.

Στην Αίγυπτο το 3.200 π.Χ. έχουμε τον Μήνη (ΜΝ - πιθανώτατα Μίνως, από την Κρήτη, αφού γράφονται μόνο τα σύμφωνα στην Αιγυπτιακή γραφή), ως πρώτο βασιλέα (qa-si-re-u , με παραφθορά συν τω χρόνω σε Φαραώ) της Θινιτικής δυναστείας, μετά τον Κατακλυσμό αυτόν.
Πρόκειται για τον Κατακλυσμό του Δαρδάνου (ο Δάρδανος για την ακρίβεια γεννήθηκε λίγο αργότερα). Τον ονομάζουμε έτσι για να τον διακρίνουμε από τους άλλους Κατακλυσμούς (του Ωγύγου και του Δευκαλίωνος), που συνέβησαν σε άλλη παλαιοτέρα Εποχή και με διαφορετικό τρόπο.
Ο Δάρδανος κατάγεται από την νήσο Σαμοθράκη, η οποία υπέστη πρώτη την καταστροφή εκ της υπερεκχειλίσεως των υδάτων του Ευξείνου Πόντου. «Οι δε Σαμόθρακες ιστορούσι, προ των παρά τοις άλλοις γενομένων κατακλυσμών, έτερον εκεί μέγαν γενέσθαι, το μεν πρώτον του περί τας Κυανέας στόματος ραγέντος (άνοιξε ο Βόσπορος = Βούς + πόρος, πέρασμα βοδιών) μετά δε ταύτα του Ελλησπόντου». Οι παραθαλάσσιες πόλεις βυθίστηκαν τότε στην θάλασσα.

Μετά από την καταστροφή γεννήθηκε ο Δάρδανος, ο οποίος αργότερα διεπεραιώθη στην απέναντι Μικρασιατική ακτή (ο Ελλήσποντος εξ αυτού ονομάζεται και Δαρδανέλλια), έκτισε δε πόλιν, η οποία ωνομάσθη αρχικώς Δάρδανος και κατόπιν Τροία από τον εγγονό του, τον Τρώα. «...εκ Διός και μιάς των Ατλαντίδων Ηλέκτρας γενέσθαι Δάρδανόν τε και Ιασίωνα και Αρμονίαν. Ών τον μεν Δάρδανον πρώτον εις την Ασίαν επί σχεδίας διαπεραιωθέντα, το μεν πρώτον κτίσαι Δάρδανον πόλιν και το βασίλειον το περί την ύστερον κληθείσαν Τροίαν συστήσασθαι» (Διόδ. Σικελ. Ε΄.48). Η Αρμονία, ο Δάρδανος και ο Ιασίων είναι παιδιά της Ηλέκτρας εκ Θεού (Διός) με Ιερατική αποστολή.
Η πρώτη εκείνη πόλις που ίδρυσε ο Δάρδανος κατεστράφη το 3.100 π.Χ. από τον Τρωικό Πόλεμο που περιγράφει ο Όμηρος, και όσοι επέζησαν έκτισαν σε άλλη παραπλήσια τοποθεσία την νέα Τροία που ανέσκαψε ο Σλήμαν (ο οποίος βρήκε 9 πόλεις, την μια κάτω από την άλλη, με αρχαιότερη εκείνην του 2.800 π.Χ., όπως συμβατικώς χρονολόγησαν).

Προτού όμως μεταβεί ο Δάρδανος απέναντι, καταφθάνει στην Σαμοθράκη, όχι τυχαίως, ο Κάδμος. Είναι ο γιός του Αγήνορος και της Τηλεφάσσης που βασιλεύουν στην Φοινίκη. Έχει εντολή από τους γονείς του να βρεί την χαμένη Ευρώπη, την αδελφή τους. Εδώ ας παραβάλουμε το σύγχρονο άσμα «έχω μια αδελφή, την (χαμένη) Βόρειο Ήπειρο που αγαπώ πολύ», για να κατανοήσουμε ότι ο προικισμένος με αρετές και ικανότητες Κάδμος, ως Έλλην, διατρέχει και διαπλέει όλον τον Ελληνικό Κόσμο - με την σκέψη του στην Ελλάδα που υποφέρει. Είναι η χαμένη από τον κατακλυσμό Ευρώπη, η πατρίδα τους (δεν έχει ακόμα την ονομασία Ελλάς ολόκληρος ο γεωγραφικός μας χώρος).
Ο Δάρδανος είχε αδελφό τον Ιασίωνα, τον οποίον η «Δήμητρα ερασθείσα, τον καρπόν του σίτου δωρήσασθαι», όταν παρευρέθη όπως όλοι οι θεοί του Ολύμπου στους Γάμους της αδελφής του, της Αρμονίας με τον Κάδμο. «...Κάδμον τον Αγήνορος κατά ζήτησιν της Ευρώπης αφικέσθαι προς αυτούς, ... γήμαι την αδελφήν του Ιασίωνος Αρμονίαν» (Διόδ. Σικελ. Ε΄.48).

Ο Ιασίων ανέλαβε να (ανα)συστήσει «την των Μυστηρίων τελετήν», που είναι τα αρχαιότατα Καβείρια της Σαμοθράκης. Παρόμοια είναι την ίδια εποχή η ενέργεια του Κελεού στην Ελευσίνα, όπου με την «Έλευσιν της Δήμητρος» ιδρύονται τα Ελευσίνια Μυστήρια. Η παρουσία της Δήμητρας στην Σαμοθράκη, στον Γάμο της Αρμονίας (= αποκατάστασις της φυσικής Ζωής), μετά την αναζήτηση της Ευρώπης (= Ελλάς) από τον Κάδμο, που χάθηκε εξ αιτίας του Διός (= Κατακλυσμός), καθώς και ο ερχομός της Δήμητρας (= αποκάλυψις της Μάνας Γης εκ των υδάτων) στην Ελευσίνα, μετά την αναζήτηση της Κόρης της Περσεφόνης (= έδαφος), που την απήγαγε ο Πλούτων (= εις βάθος) με την συναίνεση του Διός (= Κατακλυσμός), δεν αφήνουν αμφιβολία για την διασύνδεση και τον συμβολισμό τους.

Ο Κάδμος μυήθηκε στα Μυστήρια, «της τελετής μετασχόντα», πριν από τον Γάμο του, «μετά δε ταύτα, τον μεν Κάδμον κτίσαι τας Θήβας τας εν τη Βοιωτία, τον δ’ Ιασίωνα γήμαντα Κυβέλην (εξ ού και τα Μυστήρια της Κυβέλης - Μεγάλης Μητέρας - στην Φρυγία)...τα της Μητρός των θεών ιερά...συναπάραι εις Φρυγίαν (Διόδ. Σικελ. Ε΄.49)». Τα Μυστήρια της Κυβέλης, προωθούμενα από τότε Ανατολικώτερα (στα Σημιτικά παραμένουν τα σύμφωνα ΚΒΛ), έφθασαν μέχρι σήμερα (κατά τον μεσαίωνα παρεφθαρμένα σε «Καμπάλα») να φωτίζουν μεταφυσικώς όσους εκ των Εβραίων κατορθώνουν να υπερβούν την ξένη από εσωτερική ζωή και άγονη πνευματικώς Ιουδαϊκή θρησκεία του Γιαχβέ, από την οποία δήθεν προέρχεται η πλήρης Αγίων Μυστηρίων Θρησκεία μας.
Αν και εσίγησαν (βιαίως) τα Μυστήρια στην Ελλάδα τον 4ον μ.Χ. αιώνα, εν τούτοις παρατηρούμε ότι μετεφέρθησαν τροποποιημένα στην μετέπειτα Ελληνική Ορθοδοξία.

β) Ο Γάμος Κάδμου και Αρμονίας

Πρέπει ιδιαιτέρως να τονίσουμε την σημασία που έχει για μας τους Έλληνες ο Γάμος της Αρμονίας και του Κάδμου, ως Γεγονός και ως Συμβολισμός. Είναι ο Ελληνικός Γάμος που ως Πρότυπον ακολουθούμε ασυνείδητα αιώνες επί αιώνων εμείς οι απόγονοι, το Γένος των Ελλήνων. Είναι εκπληκτική η ταύτισις με την σημερινή ψυχοπνευματική και τελετουργική διάσταση που αποδίδουμε στον Γάμο, θεωρώντας τον μέγα Μυστήριον, αρχήν της Οικογενείας και αφετηρίαν της πλέον δημιουργικής περιόδου της ζωής μας, με την παρουσία και την βοήθεια του Θεού.

Ο Κάδμος λοιπόν, μυείται (στα της Πνευματικής Ζωής) στα αρχαιότερα Ελληνικά Μυστήρια. Μυημένος πλέον νυμφεύεται την Αρμονία, που και μόνον το Όνομά της σημαίνει Νού, Ψυχή και Σώμα σε τέλειο ανθρώπινο συγκερασμό. «Τον δε γάμον τούτον πρώτον δαίσαι θεούς», για πρώτη φορά δηλαδή στον ευλογημένο αυτόν Γάμο παρευρέθησαν όλοι οι θεοί. Εδείπνησαν, παρετέθη γαμήλιο τραπέζι, και μάλιστα προσέφεραν στην Νύφη δώρα. «...Δωρήσασθαι, Ερμήν δε λύραν, Αθηνάν δε τον διαβεβοημένον όρμον και πέπλον και αυλούς ... ». Ο Πέπλος της Νύφης και το Περιδέραιο, μας παραπέμπουν στον τρόπο που ντύνεται η σημερινή νύφη. Εδωρήθησαν Λύρα και Αυλοί (και κύμβαλα και τύμπανα από την Ηλέκτρα, μαζί με την γνώση των Μυστηρίων της Μεγάλης Μητρός), ώστε καταφαίνεται πόσο μεγάλη σημασία αποδίδεται στην Μουσική, και στην επίγνωση των τελετών των Μυστηρίων. «...Και Απόλλωνα μεν κιθαρίσαι, τας δε Μούσας αυλίσαι, τους δε άλλους θεούς ευφημούντας συναυξήσαι τον γάμον» (Διόδωρος Σικελιώτης Ε΄.49). Όλοι οι θεοί ευλόγησαν και ελάμπρυναν τούτον τον Γάμο. Έδωσαν ευχές, να ζήσει το ζεύγος, να ευτυχήσει (ευφημούντας), να αυξηθεί με καλούς απογόνους (συναυξήσαι), όπως και σήμερα συμβαίνει σε μας τους απογόνους.

Ακολούθως το ζεύγος «κατά τον παραδεδομένον χρησμόν» φεύγει και ιδρύει τας Θήβας της Βοιωτίας. Θέεβαι είναι αι Θήβαι (το μακρόν -ε συμβολίσθηκε αργότερα με ήτα), εκ του Θεός και βαίνω. Είναι δηλαδή η πόλις όπου μπαίνει, εισέρχεται το Θείον. Τούτο καθίσταται φανερόν και από τας Θήβας της Αιγύπτου, των οποίων το αρχικόν όνομα είναι Διόσπολις (Θεού πόλις). ¶ρχεται άρτι η Ηρωική Εποχή του Γένους των Ελλήνων (3.400 π.Χ.) μετά την καταστροφή του Κατακλυσμού. Η Εποχή αυτή, αν και τόσο μακρινή, ενέπνεε τους Έλληνες της Κλασικής περιόδου, της 1ης π.Χ. χιλιετίας.
Καρπός του Γάμου του Κάδμου και της Αρμονίας είναι μια θυγατέρα (εκτός των άλλων τέκνων), η Σεμέλη. Εκ Θεού (Ζηνός) η Σεμέλη συλλαμβάνει τέκνον, που έμελλε να λατρευθεί ως Υιός του Θεού από τους Έλληνες (μέχρι την αντικατάστασή του από τον Ιησού). Πρόκειται για τον Διόνυσο (και μυστικόν Ίακχο). Συνεχίζει την παράδοση του πρώτου Διονύσου, που διεμέλισαν οι Τιτάνες, πριν από τον Μεγάλο Κατακλυσμό του Δευκαλίωνος (9.500 π.Χ.).
Σήμερα παρόμοιον ρόλο στην Εκκλησία μας διαδραματίζουν ο Ιωακείμ και η ¶ννα (που μάλλον εφευρέθησαν, γιατί δεν αναφέρονται στα Ευαγγέλια οι γονείς της Παναγίας), οι οποίοι εγέννησαν την Μαρία, η οποία εκ Θεού έτεκε τον Υιόν Ιησού. Αυτά συμβαίνουν στην Γαλιλαία της Παλαιστίνης.
Εμείς αναγνωρίζουμε την συνέχεια της Παραδόσεως, που η Ελληνική Θρησκεία πρεσβεύει, περί Πατρός Θεού και του Υιού του, τέκνου Αγίας Μητρός από ευλογημένο Γένος. Αυτά βεβαίως δεν έχουν καμμία σχέση με Εβραϊκές ιστορίες. Η Παλαιστίνη φαίνεται να ακολουθεί την Ελληνική παράδοση, γιατί υπήρχαν ανέκαθεν εκεί Έλληνες, αν και συμφύρονταν με Σημίτες. Τούτο δεν μπορεί πλέον να αποκρύπτεται. ¶λλωστε η διδασκαλία του Χριστού ταυτίζεται με την Ελληνική πνευματική και φιλοσοφική οδό, ενώ ήρθε σε σύγκρουση με το Ιουδαϊκό Ιερατείο, το οποίον αντέδρασε με τα γνωστά αποτελέσματα της καταδίκης και της Σταυρώσεώς Του.

γ) Τα ζεύγη των Εβραίων στον Γάμο μας

Όμως σήμερα στην Τελετή του Γάμου μας, ενώ ακολουθούμε εκείνων το Πρότυπον, του Κάδμου και της Αρμονίας, ως Μυστήριον ενώπιον Θεού και Αγίων, με δώρα πολλά και νύφη πεπλοφορούσα, με γαμήλιο τραπέζι, ευχές και ευλογίες, ΓΙΑΤΙ δοξάζουμε και επικαλούμεθα τον Αβραάμ και την Σάρα (και ακολούθως τον Ισαάκ και την Ρεβέκκα, και γενικώς τα Εβραϊκά ζεύγη); Από πού και ως πού έγιναν πρότυπό μας οι προϊστορικοί προπάτορες των Εβραίων; Διότι τελετή γάμου δεν αναφέρεται πουθενά γι’ αυτούς, αφού από την Ούρ της Χαλδαίας ήλθε έτοιμο το πρώτο τούτο Εβραϊκό ζεύγος στην Χαρράν, και μετά επήγαν στην Χαναάν (Φιλισταία αρχικώς και Παλαιστίνη κατόπιν), κατά την Εβραϊκή Βίβλο.
Ούτε βεβαίως το παράδειγμα του βίου τους ακολουθούμε. Αν παρ’ ελπίδα ακολουθούσαμε την ιστορία αυτού του ζεύγους - αφήνοντας κατά μέρος τις «παλλακές« του Αβραάμ (Γένεσις ιστ΄,κε΄) ¶γαρ και Χεττούρα - θα στέλναμε τις ωραίες γυναίκες μας ενώπιον των πλουσίων και των αρχόντων για «παρέα». Όπως ο Αβραάμ «έδωσε» την ευειδή γυνή του Σάρα στον Αιγύπτιο Φαραώ (του 1700 π.Χ.), και κατόπιν στον Έλληνα ¶βι μέλεχ-βασιλέα των Φιλισταίων, ως παλλακίδα προς άγραν «χρυσίου και αργυρίου ...και όνων και βοών και προβάτων και δούλων» (Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις ιβ΄.16, ιγ΄.2, κ΄. 14), δίνοντας το «καλό» παράδειγμα και στον γιό του Ισαάκ. Θα εγενόμεθα δηλαδή κοινώς μαστρωποί, αλλά «πλούσιοι σφόδρα», κατά τις οδηγίες (και με τις ευλογίες) των «αγίων ημών προπατόρων».

Να δούμε πότε και ποιος θα μας απαλλάξει από το όνειδος τόσων αιώνων ισχύος αυτών των αντι-θρησκευτικών και ανθελληνικών «δογμάτων», ψαλλομένων υποχρεωτικώς σε κάθε επίσημο Τελετή μας. Κάποτε κάποιοι (Ρωμαίοι ή Ιουδαίοι) τα επέβαλαν στην Εκκλησία μας. Την Εκκλησία που πράγματι σεβόμεθα και πιστεύουμε ως Έλληνες Ορθόδοξοι σήμερα Χριστιανοί. Δεν δεχόμεθα όμως την Πνευματική υποδούλωσή μας, έστω και θεωρητική (γιατί όντως δεν συμβαίνει), στους κατωτέρους από κάθε άποψη Εβραίους. Γιατί να οφείλουμε αναφορά σε αρχαίους Εβραίους, όταν μάλιστα έχουμε δικούς μας αρχαίους τρισενδόξους προγόνους με άριστα παραδείγματα Αρετής, που όντως ακολουθούμε ασυνείδητα ανά τους αιώνες;

Παρατηρείται τελικώς (και δυστυχώς), ότι δεν γνωρίζουμε τους δικούς μας αειμνήστους προπάτορες, ούτε καν διδασκόμεθα περί αυτών στην Ιστορία ή στα Θρησκευτικά μας. Αντιθέτως και στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο μαθαίνουμε τις Γενεαλογίες των Εβραίων (τις βλέπουμε και σε ταινίες του Hollywood κάθε χρόνο), με πλήρη βιογραφικά στοιχεία. Τους ψάλλουν και οι Ιερείς μας σε κάθε Τελετή εξάπαντος. Αλλά στον ξενόφερτο και στείρο Πνευματικότητας «πολιτικό γάμο», ίσως να ταιριάζει η αναφορά σε Εβραίους, όμως Εβραίοι σε Ελληνικό Γάμο ουδόλως χρειάζονται.

Θα μπορούσαμε γενικώτερα να ισχυρισθούμε ότι περιέργως στην πατρίδα μας η Ελληνικότης διώκεται (ακόμα), ενώ απεναντίας κάθε τι ξένο προωθείται. Σήμερα γνωρίζουμε καλώς ποίοι και γιατί, εγκαθιδρύοντας μια Νέα Τάξη προ 1600 ετών, «έφεραν ες έδαφος», γκρεμίζοντας σε λήθη αιώνων, το Ελληνικό Πνευματικό Οικοδόμημα. Επέβαλαν (δια Νόμων) πλήρη Εθνοκτονία, ώστε να καταχώσουν τα θεμέλια και τις ρίζες μας, αντικαθιστώντας τα στην συνείδησή μας με άχρηστα Εβραϊκά σκηνώματα. Αλλ’ άγει εις φως την αλήθειαν χρόνος. Παρά τις Ονομαστικές μεταλλάξεις, ο ευσεβής λαός μας παραμένει στο βάθος ομόθρησκος και ομότροπος «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος». Και η νέα παγκόσμια απειλή (Globalization), που εξυφαίνεται στις μέρες μας (εμείς την έχουμε όντως ξαναζήσει), δεν πρέπει να μας αγγίξει, αντικαθιστώντας τις Αξίες μας και πάλι με ευτελή υποπρότυπα βαρβαρικής προελεύσεως. Για να παραμείνουμε Έλληνες χρειάζεται απαραιτήτως Ελληνική Παιδεία, ώστε «ότε Φοίβος και πάλιν ελεύσεται ες αεί έσται»!

P.-S.

Αναστασίου Δ. Στάμου
Εκπαιδευτικός - Μηχανολόγος Μηχανικός
Προϊστάμενος Εκπαιδευτικών Θεμάτων ΤΕΕ Δυτικής Αττικής.

RSS 2.0 [?]

Espace privé

Site réalisé avec SPIP
Template GPL Lebanon 1.9